شماره ۴۰ - عالم که پر از حکمتِ تو میبینم
شماره ۴۴ - ای آن که کمال خرده دانان دانی
شماره ۴۶ - جان حمد تو از میانِ جان میگوید
شماره ۴۸ - هم در بر خود خواندگان داری تو
شماره ۴۹ - ای گم شده دیوانه وعاقل، در تو
شماره ۵۰ - هم عقل ز کُنْه تو نشان میجوید
شماره ۵۱ - چون نیست کسی در دو جهان دمسازت
شماره ۵۳ - ای خلق دو کون ذکر گویندهٔ تو
شماره ۵۴ - ای آن که چنانکه مصلحت میدانی
شماره ۵۵ - چون ذُلِّ من از من است و چون عزّ از تو
شماره ۵۶ - گه تحفه به نالهٔ سحرگاه دهی
شماره ۵۷ - در ملک دو کون پادشاهی میکن
شماره ۵۹ - ملکِ غم تو هر دو جهان بیش ارزد
شماره ۶۰ - جانا دایم میان جان بودی تو
شماره ۶۱ - هر قطره به کُنْهِ دُرِّ دریا نرسد
شماره ۶۲ - سی سال به صد هزار تک بدویدیم
شماره ۶۳ - کردم تک و پوی بی عدد بسیاری
شماره ۶۴ - ای خورده غم تو یک به یک چندینی
شماره ۶۵ - جانها چو ز شوق تو بسوزند همه
شماره ۶۶ - جان از طلب روی تو آبی گردد