شماره ۶۶ - زان گشت دلم خراب از هر ذرّه
شماره ۶۷ - هر یک ز دگر یک نگران میبینم
شماره ۶۸ - در عشق نه پیدا و نه پنهانم من
شماره ۷۰ - در عالم عشق محو و ناچیز شدیم
شماره ۷۱ - ای بس که چه دشوار و چه آسان مُردیم
شماره ۷۲ - در واقعهای سخت عجب افتادم
شماره ۷۳ - آن وقت که گفتمی که ناشاد منم
شماره ۷۴ - تن، سایهٔ جان رنج پروردهٔ ماست
شماره ۷۶ - آن راز که پیوسته از آن میپرسم
شماره ۷۷ - دل سوختهٔ جمال او میبینم
شماره ۷۹ - پیوسته حریفِ جان فزایم باید
شماره ۸۱ - میآیم و بس چون خجلی میآیم
شماره ۸۲ - چون چهرهٔ خورشید وَشَش روشن تافت
شماره ۸۳ - در محو دلم ز خویشتن مانَد باز
شماره ۸۷ - چون دوست به دست روح، پیغامم داد
شماره ۸۸ - پیوسته دلم شیفتهٔ آن راز است
شماره ۹۰ - ای آن که درین حبس جهان ماندهای
شماره ۹۱ - گاهی بیخود، بی سر و بی پا برویم
شماره ۹۲ - هر سر زدهای ز سرِّ ما آگه نیست
شماره ۱ - آن دید بقا که جز بقا هیچ ندید