شماره ۳۵۱ - به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟
شماره ۳۵۳ - ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کرد
شماره ۳۶۲ - شکسته بند قناعت مرا دهان بسته است
شماره ۳۶۶ - درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکند
شماره ۳۷۰ - به تیغ هر که شود کشته پایدار شود
شماره ۳۷۶ - سرزلف سخن آن روز به دستم دادند
شماره ۳۸۴ - عشقبازان چو جلای نظر پاک دهند
شماره ۳۸۵ - داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهند
شماره ۳۹۳ - تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟
شماره ۳۹۶ - در خشت خم به چشم حقارت نظر مکن
شماره ۴۰۶ - از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شود
شماره ۴۰۸ - گل بوی بی وفایی ارواح می دهد
شماره ۴۱۹ - تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟
شماره ۴۲۳ - جان چون کمال یافت به جانانه میرسد
شماره ۴۳۶ - از دیده حیرت زده چون آب نریزد؟
شماره ۴۴۴ - جویای تو آسودگی از مرگ نبیند
شماره ۴۴۹ - عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزد
شماره ۴۵۱ - همت عالی نظر به پست ندارد
شماره ۴۵۹ - غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرار
شماره ۴۶۵ - درویش خامش است ز مبرم کشنده تر