شماره ۲ - هر که شعر بلند من خواند
شمارهٔ ۳ - در حق آنکه باوی منازعتی داشت گوید
شماره ۱۸ - کین میکشد زمانه ز من آری از ملوک
شماره ۲۰ - گه بنالی که وای نان ناید
شمارهٔ ۲۲ - در مدح امام برهان الدین گفته در بغداد
شماره ۲۳ - همای عافیت آن روز از قفس بپرید
شماره ۲۵ - ای که بی در لفظ خامه تو
شماره ۳۵ - چون مرا نیست از فلک بهره
شمارهٔ ۲ - در مدح قوام الملک احمد عمر گفت به تهنیت خازنی وی
شماره ۵ - آی آینه جود مصور دستت
شماره ۱۲ - فردا بخرم هر آنچه در شهربلاست
شماره ۲۳ - مقصود ز آفرینش ما جان است
شماره ۲۴ - غم آتش و دل هیمه غمناکان است
شماره ۲۶ - در ده پسرا می که چمن را تاب است
شماره ۵۳ - خاکی بر من کزین سرای اندیشد
شماره ۶۱ - ای شاه چو دولت تو جاوید آید
شماره ۶۲ - شد عمر برون و آرزو برنامد
شماره ۶۸ - این طایفه را چو خویشتن دانستند
شماره ۶۹ - رندان می معرفت به اقبال کشند
شماره ۷۱ - این هفت اختر که باغ معمور کند