معادشناسی

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

رشیدالدین میبدی ۵۶- سورة الواقعه‏ ۱ - النوبة الثانیة رشیدالدین میبدی ۵۶- سورة الواقعه‏ ۱ - النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۷۴- سورة المدثر- مکیة النوبة الاولى رشیدالدین میبدی ۷۶- سورة الانسان (الدهر)- مکیة النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۷۹- سورة النازعات- مکیة النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۸۰- سورة عبس- مکیة النوبة الثانیة رشیدالدین میبدی ۸۱- سورة التکویر- مکیة النوبة الثانیة رشیدالدین میبدی ۸۳- سورة التطفیف (المطففین)- مکیة النوبة الثانیة رشیدالدین میبدی ۸۴- سورة الانشقاق و یقال سورة الکدح - مکیة النوبة الثانیة رشیدالدین میبدی ۹۰- سورة البلد- المکیة النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۹۹- سورة اذا زلزلت (الزلزال)- مدنیة النوبة الثانیة حزین لاهیجی ودیعة البدیعه بخش ۲۵ - گفته یزدان سه فرقه است بشر حزین لاهیجی ودیعة البدیعه بخش ۲۷ - هرچه ادراک آن حواس کند حزین لاهیجی ودیعة البدیعه بخش ۳۰ - ز ابتدای حدوث خود انسان سلطان ولد ولدنامه بخش ۱۰۹ - در بیان آنکه مخلوقات سه نوع‌اند یکی فرشته و یکی حیوان و یکی آدمی. بر فرشته قلم نیست زیرا غیر طاعت وذکر کاری دیگر از او نمیآید. همچون ماهی که زنده از آب است، او نیز بدان زنده است. پس در طاعت وذکر او راثوابی نباشد، زیرا غذای خود میخورد و کار خود میکند و بر حیوان نیز هم قلم نیست زیرا بخواب و خور و غفلت زنده است و بجهت آنش آفریده‌اند قابلیت کاردیگر ندارد. در حیوانی و غفلت خوش است و فارغ و ایمن او را نه بهشت است و نه دوزخ. اما آدمی که نیمش فرشته است و نیمش حیوان صفت فرشتگیش طاعت میخواهد و صفت حیوانیش غفلت و خواب و خور این هر دو صفت دایم در جنگ‌اند، فرشتگیش بالا میکشد و حیوانیش زیر پس قلم بر وی است و معاقب اوست. که چرا میل بشغلی که بهتر است نمیکند، چون قابلیت و استعداد آن دارد که کار نیک سلطان ولد ولدنامه بخش ۱۱۹ - در بیان آنکه اگر عالم اولیا ظاهر گشتی. کفر و ایمان یکسان شدی و اگر کسی را خلاف آید که پیغامبر خود را بهمه نمود ابوجهل با ابوذر چرا یکسان نشد، گوئیم که آن نمودن بقابلان بود زیرا وجود نبی همچون آفتاب است که بر بدو نیک تابان است، خوب را از زشت ممتاز میکند چنانکه در قیامت بدو نیک پیدا شود که یوم تبیض وجوه و تسود وجوه. اما در دنیا پنهان‌اند از آنکه دنیا شب است و آخرت روز همه چیز در شب پنهان باشد و بروز ظاهر شود. پس نمودن آن است که آفتاب بسنگ لعل مینماید و او را گوهر باقیمت میکند، اما باقیان را باین وجه مینماید که سنگ را از لعل میشناسد و شبه را از گوهر، آن نمودن بمقبولان باشد نه بمردودان. محمد بن منور منقولات شماره ۱۶۴ - شیخ گفت اگر برای اسمعیل از آسمان فدا فرستادند در قیامت برای اوباش محمد فدا فرستن نجم‌الدین رازی باب چهارم باب چهارم در بیان معاد نفوس سعدا و اشقیا نجم‌الدین رازی باب چهارم فصل سیم ملا احمد نراقی مثنوی طاقدیس بخش ۱۷۷ - آرزوی کسی که سؤالی بکند از مردگان