شماره ۳۰۷ - ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آید
شماره ۳۶۵ - سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند
شماره ۴۴۲ - جمعی که سر خویش به فتراک تو بستند
شماره ۴۴۳ - کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟
شماره ۴۴۷ - (شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟
شماره ۴۷۹ - موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟
شماره ۴۹۱ - گر چه زنگ خاطر تن پروران چون روزه ام
شماره ۶۰۷ - عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای او
شماره ۶۱۷ - گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن
شماره ۶۲۷ - کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟
شماره ۶۷۸ - عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای او
شماره ۶۸۳ - قیامت را به رفتار آورد سرو روان تو
شماره ۲ - چرخ می داند عیار آه پرتاثیر را
شماره ۱۳ - زهی ز روزن داغ تو روشنایی دلها
شماره ۶۹ - بلایی نیست چون دل واپسی جانهای روشن را
شماره ۷۲ - به خاموشی سرآور روزگار زندگانی را
شماره ۸۶ - می تپد در جگر خاک همان طینت ما
شماره ۱۶۴ - دیدار یار در گره چشم بستن است
شماره ۱۷۵ - حسن در دوستی یگانه خوش است
شماره ۲۰۳ - فیض روشن گوهران از ارتحال افزون شود