شماره ۱ - درویش چو صابری است کامش بادا شماره ۲ - هجرانت بدان صفت [که] بگداخت مرا شماره ۳ - آن کس که بنا نهاد این ایوان را شماره ۴ - عشق آمد و گرد فتنه بر جانم بیخت شماره ۵ - آن را که زبان و سینه یکتاست کجاست شماره ۶ - چون تیر اجل رسد سپرها هیچ است شماره ۷ - ذاتم ز ورای حرف و بیرون زحد است شماره ۸ - ای آمدهٔ به وعده باز آمده راست شماره ۹ - عشقت صنما مجاور دیدهٔ ماست شماره ۱۰ - زین گونه که حال ناپسندیدهٔ ماست شماره ۱۱ - ابواب ملاقات اگر مسدود است شماره ۱۲ - از حال مرید شیخ اگر بی خبر است شماره ۱۳ - دوش از سر پای یار با من بنشست شماره ۱۴ - عشق تو به عالم دل آمد سرمست شماره ۱۵ - شوریده دلانیم نه هشیار و نه مست شماره ۱۶ - دل را خطری نیست سخن در جان است شماره ۱۷ - [چندین مخور افسوس] که نتوان دانست شماره ۱۸ - امروز که یار من مرا مهمان است شماره ۱۹ - دانم که بتم چو لؤلؤی مکنون است شماره ۲۰ - سرمایهٔ ما از همه عالم دلکی است شماره ۲۱ - افسوس که دیدهٔ نکوبینت نیست شماره ۲۲ - در مدرسه ها مایهٔ گفتارم نیست شماره ۲۳ - در عالم دون دلِ کسی یافته نیست شماره ۲۴ - آن کس که هزار عالم از رنگ نگاشت شماره ۲۵ - افسوس که اطراف رخت خا[ر] گرفت شماره ۲۶ - آوازهٔ آواز تو در خلق گرفت شماره ۲۷ - عیسی به فلک رسید خر خشم گرفت شماره ۲۸ - یار آمد و گفت خسته می دار دلت شماره ۲۹ - ای روی تو از لطافت آیینهٔ روح شماره ۳۰ - نه مهر تو در دل حزین می گنجد شماره ۳۱ - از صدق دل مرده جهان بین گردد شماره ۳۲ - لعلش که دو صد گنج نهانی دارد شماره ۳۳ - بر برگ گلت مورچه ره خواهد کرد شماره ۳۴ - در خاک نگه کند چو با ما نگرد شماره ۳۵ - یاد تو کنم ز چشم من خون بچکد شماره ۳۶ - خطها که خدت را به مصاف آمده اند شماره ۳۷ - خطی که بر آن عارض چون مه کردند شماره ۳۸ - هم آه من سوخته کاری بکند شماره ۳۹ - از عشق تو جان من جنون می بیند شماره ۴۰ - دل چون دل من غمزده نتواند بود شماره ۴۱ - عاشق چه کند چو دل به دستش نبود شماره ۴۲ - مِهر تو چو مُهر از نگینم نرود شماره ۴۳ - گر عکس رخت زدیده بگسسته شود شماره ۴۴ - کامل صفتی راه فنا می پیمود شماره ۴۵ - روی تو که مَه را زخود افزون ننهد شماره ۴۶ - من بندهٔ آنم که دلی برباید شماره ۴۷ - از رنگ رخش گل به فغان می آید شماره ۴۸ - گلبرگ ز روی چو مهت شاید چید شماره ۴۹ - آن شاه که او ملک تواند بخشید شماره ۵۰ - بگذار که تا زلف تو گیرم یک بار شماره ۵۱ - زنهار در آن دو چشم مخمور نگر شماره ۵۲ - گر بنگ خوری ای به رخ خوبان، خور شماره ۵۳ - از خوان زمانه نیم نانی کم گیر شماره ۵۴ - با دل گفتم صحبت شاهی کم گیر شماره ۵۵ - آنها که ندانند حقیقت زمجاز شماره ۵۶ - در عشق توام هر نفس اندوه تو بس شماره ۵۷ - دارم زتو اشتیاق چندانک مپرس شماره ۵۸ - خود را به هوس مدار در پای دریغ شماره ۵۹ - گر فخر به من نمی رسد عار اینک شماره ۶۰ - از دوست به هر رهگذری می پرسم شماره ۶۱ - در عشق تو دل رفت و زجان می ترسم شماره ۶۲ - من عشق تو را به صد ملامت بکشم شماره ۶۳ - تا ظن نبری که من کمت می بینم شماره ۶۴ - تا ظن نبری که من دوی می بینم شماره ۶۵ - گر بنوازی بندهٔ مقبول توَم شماره ۶۶ - نه ما به سر رشته شدن بتوانیم شماره ۶۷ - در می نگرم زنیک و بد هیچ نیم شماره ۶۸ - بر سینه زنان از هوس و جامه دران شماره ۶۹ - سهل است مرا بر سر خنجر بودن شماره ۷۰ - ای دل به در دوست تولّا می کن شماره ۷۱ - ای وصل تو مایهٔ تن آسانی من شماره ۷۲ - دل مغز حقیقت است و تن پوست، ببین شماره ۷۳ - ای زندگی من و توانم همه تو شماره ۷۴ - هر چند که در خورد توام می دانی شماره ۷۵ - با دل گفتم چو از مطر شاد نیی شماره ۷۶ - در بندگیت عار بود آزادی شماره ۷۷ - نقّاش رخت اگر نه یزدان بودی شماره ۷۸ - آنی که سهیلی به یمن می بخشی شماره ۷۹ - گر یک نفس از نیستی آگاه شوی شماره ۸۰ - بس کز تو دوم در به در و کوی به کوی شماره ۸۱ - مجروحان را دوا و مرهم تو دهی شماره ۸۲ - انصاف بده «اوحد» اگر مرد رهی شماره ۸۳ - دل گرچه نه پیداست نهانش نه تویی