شماره ۱ - مال از بهر آسایش عمر است نه عمر از بهر گرد کردن مال شماره ۲ - موسی، عَلَیهِ السَّلام‌، قارون را نصیحت کرد شماره ۳ - دو کس رنج بیهوده بردند و سعی بی‌فایده کردند شماره ۴ - علم از بهر دین پروردن است نه از بهر دنیا خوردن شماره ۵ - عالم ناپرهیزگار کور مشعله‌دار است شماره ۶ - مُلک از خردمندان جمال گیرد و دین از پرهیزگاران کمال یابد شماره ۷ - سه چیز پایدار نماند شماره ۸ - رحم آوردن بر بدان ستم است بر نیکان شماره ۹ - به دوستی پادشاهان اعتماد نتوان کرد شماره ۱۰ - هر آن سری که در سر داری با دوست در میان منه شماره ۱۱ - دشمنی ضعیف که در طاعت آید و دوستی نماید شماره ۱۲ - سخن میان دو دشمن چنان گوی که گر دوست گردند شرم زده نشوی شماره ۱۳ - هر که با دشمنان صلح می‌کند سر آزار دوستان دارد شماره ۱۴ - چون در امضای کاری متردد باشی آن طرف اختیار کن که بی آزارتر بر آید شماره ۱۵ - بر عجز دشمن رحمت مکن که اگر قادر شود بر تو نبخشاید شماره ۱۶ - هر که بدی را بکشد خلق را از بلای او برهاند شماره ۱۷ - نصیحت از دشمن پذیرفتن خطاست ولیکن شنیدن رواست شماره ۱۸ - خشمِ بیش از حد گرفتن وحشت آرد و لطفِ بی وقت هیبت ببرد شماره ۱۹ - دو کس دشمن ملک و دینند: پادشاه بی حلم و زاهد بی علم شماره ۲۰ - پادشه باید که تا به حدی خشم بر دشمنان نراند که دوستان را اعتماد نماند شماره ۲۱ - بدخوی در دستِ دشمنی گرفتار است که هر کجا رود از چنگِ عقوبتِ او خلاص نیابد شماره ۲۲ - چو بینی که در سپاه دشمن تفرقه افتاده است، تو جمع باش شماره ۲۳ - دشمن چو از همه حیلتی فرو مانَد، سلسلهٔ دوستی بجنبانَد شماره ۲۴ - سر مار به دست دشمن بکوب که از اِحدَی الحُسنَیَین خالی نباشد شماره ۲۵ - خبری که دانی که دلی بیازارد، تو خاموش تا دیگری بیارد شماره ۲۶ - پادشه را بر خیانتِ کسی واقف مگردان شماره ۲۷ - هر که نصیحتِ خودرای می‌کند شماره ۲۸ - فریب دشمن مخور و غرور مداح مخر، که این دام زرق نهاده است شماره ۲۹ - متکلّم را تا کسی عیب نگیرد، سخنش صلاح نپذیرد شماره ۳۰ - همه کس را عقلِ خود به کمال نماید و فرزندِ خود به جمال شماره ۳۱ - ده آدمی بر سفره‌ای بخورند و دو سگ بر مرداری با هم به سر نبرند شماره ۳۲ - هر که در حال توانایی نکویی نکند در وقت ناتوانی سختی بیند شماره ۳۳ - هر چه زود بر آید دیر نپاید شماره ۳۴ - کارها به صبر بر آید و مُستَعجِل به سر در آید شماره ۳۵ - نادان را به از خاموشی نیست وگر این مصلحت بدانستی نادان نبودی شماره ۳۶ - هر که با داناتر از خود بحث کند تا بدانند که داناست شماره ۳۷ - هر که با بدان نشیند، نیکی نبیند شماره ۳۸ - مردمان را عیب نهانی پیدا مکن که مر ایشان را رسوا کنی شماره ۳۹ - از تن بی‌دل طاعت نیاید شماره ۴۰ - نه هر که در مجادله چُست، در معامله درست شماره ۴۱ - اگر شبها همه قدر بودی، شب قدر بی قدر بودی شماره ۴۲ - نه هر که به صورت نکوست سیرت زیبا در اوست شماره ۴۳ - هرکه با بزرگان ستیزد، خون خود ریزد شماره ۴۴ - پنجه با شیر زدن و مشت با شمشیر، کار خردمندان نیست شماره ۴۵ - ضعیفی که با قوی دلاوری کند، یار دشمن است در هلاک خویش شماره ۴۶ - بی هنران، هنرمند را نتوانند که بینند شماره ۴۷ - گر جور شکم نیستی، هیچ مرغ در دام صیاد نیوفتادی شماره ۴۸ - مشورت با زنان تباه است و سخاوت با مفسدان گناه شماره ۴۹ - هر که را دشمن پیش است، اگر نکشد دشمن خویش است شماره ۵۰ - کشتن بندیان تأمل اولی تر است، به حکم آن که اختیار باقیست شماره ۵۱ - حکیمی که با جُهّال دراُفتد توقعِ عزّت ندارد شماره ۵۲ - خردمندی را که در زمرهٔ اجلاف سخن ببندد شگفت مدار شماره ۵۳ - جوهر اگر در خلاب افتد، همچنان نفیس است شماره ۵۴ - مشک آن است که ببوید نه آن که عطار بگوید شماره ۵۵ - دوستی را که به عمری فرا چنگ آرند، نشاید که به یک دم بیازارند شماره ۵۶ - عقل در دست نفس چنان گرفتار است که مرد عاجز با زن گُربز شماره ۵۷ - جوانمرد که بخورد و بدهد، به از عابدی که روزه دارد و بنهد شماره ۵۸ - اندک اندک خیلی شود و قطره قطره سیلی گردد شماره ۵۹ - عالِم را نشاید که سفاهت از عامی به حلم درگذراند شماره ۶۰ - معصیت از هر که صادر شود ناپسندیده است شماره ۶۱ - جان در حمایت یک دم است و دنیا وجودی میان دو عدم شماره ۶۲ - شیطان با مخلصان برنمی‌آید و سلطان با مفلسان شماره ۶۳ - هر که در زندگانی نانش نخورند، چون بمیرد نامش نبرند شماره ۶۴ - درویش ضعیف‌حال را در خشکی تنگ‌سال مپرس که «چونی؟» شماره ۶۵ - دو چیز محال عقل است شماره ۶۶ - ای طالب روزی بنشین که بخوری شماره ۶۷ - به نانهاده دست نرسد و نهاده هر کجا هست برسد شماره ۶۸ - صیاد بی روزی ماهی در دجله نگیرد شماره ۶۹ - توانگر فاسق کلوخ زراندود است شماره ۷۰ - شدت نیکان روی در فرج دارد و دولت بدان سر در نشیب شماره ۷۱ - حسود از نعمت حق بخیل است شماره ۷۲ - تلمیذ بی ارادت عاشق بی زر است شماره ۷۳ - مراد از نزول قرآن تحصیل سیرت خوب است نه ترتیل سورت مکتوب شماره ۷۴ - یکی را گفتند: عالم بی عمل به چه ماند شماره ۷۵ - مردِ بی مروت زن است و عابدِ با طمع رهزن شماره ۷۶ - دو کس را حسرت از دل نرود و پای تغابن از گل بر نیاید شماره ۷۷ - خلعت سلطان اگر چه عزیز است، جامهٔ خُلقانِ خود به عزت تر شماره ۷۸ - خلاف راه صواب است و عکس رای اولوالالباب شماره ۷۹ - هر آنچه دانی که هر آینه معلوم تو گردد شماره ۸۰ - یکی از لوازم صحبت آن است که خانه بپردازی شماره ۸۱ - هر که با بدان نشیند اگر نیز طبیعت ایشان در او اثر نکند به طریقت ایشان متهم گردد شماره ۸۲ - حلم شتر چنان که معلوم است اگر طفلی مهارش گیرد شماره ۸۳ - هر که در پیش سخن دیگران افتد تا مایهٔ فضلش بدانند شماره ۸۴ - ریشی درون جامه داشتم و شیخ از آن هر روز بپرسیدی شماره ۸۵ - دروغ گفتن، به ضربتِ لازم مانَد شماره ۸۶ - اَجَلّ کائنات از روی ظاهر آدمیست شماره ۸۷ - از نفس پرور هنروری نیاید و بی هنر سروری را نشاید شماره ۸۸ - در انجیل آمده است که ای فرزند آدم شماره ۸۹ - ارادت بی‌چون یکی را از تخت شاهی فرو آرد شماره ۹۰ - گر تیغِ قَهر بر کشد، نبی و ولی سر در کشد شماره ۹۱ - هر که به تأدیب دنیا راه صواب نگیرد، به تعذیب عقبی گرفتار آید شماره ۹۲ - نیکبختان به حکایت و امثال پیشینیان پند گیرند شماره ۹۳ - آن را که گوش ارادت گران آفریده‌اند، چون کند که بشنود شماره ۹۴ - گدای نیک انجام به از پادشای بد فرجام شماره ۹۵ - زمین را ز آسمان نثار است و آسمان را از زمین غبار شماره ۹۶ - حق جل و علا می‌بیند و می‌پوشد و همسایه نمی‌بیند و می‌خروشد شماره ۹۷ - زر از معدن به کان کندن به در آید شماره ۹۸ - هر که بر زیردستان نبخشاید، به جور زبردستان گرفتار آید شماره ۹۹ - عاقل چون خلاف اندر میان آمد بجهد و چو صلح بیند لنگر بنهد شماره ۱۰۰ - درویشی به مناجات در می‌گفت شماره ۱۰۱ - اوّل كسی كه عَلَم بر جامه كرد و انگشتری در دست، جمشید بود شماره ۱۰۲ - بزرگی را پرسیدند: با چندین فضیلت که دست راست را هست شماره ۱۰۳ - نصیحت پادشاهان کردن کسی را مسلم بود که بیم سر ندارد یا امید زر شماره ۱۰۴ - شاه از بهر دفع ستمکاران است و شحنه برای خونخواران شماره ۱۰۵ - همه‌ کس را دندان به ترشی کند شود مگر قاضیان را که به شیرینی شماره ۱۰۶ - قحبهٔ پیر از نابکاری چه کند که توبه نکند شماره ۱۰۷ - حکیمی را پرسیدند: چندین درخت نامور که خدای عز و جل آفریده است شماره ۱۰۸ - دو کس مردند و حسرت بردند خاتمهٔ گلستان