عبدالقهّار عاصی : رباعیات
رباعی ۱۰ - آمیخته با بویِ توأش میکردم
آمیخته با بویِ توأش میکردم صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۲۵۶ - چون بر زبان حدیث خداترسی آوریم ؟
چون بر زبان حدیث خداترسی آوریم ؟ جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۹۹۳ - خداوندا دل وارسته از دنیا کرامت کن
خداوندا دل وارسته از دنیا کرامت کن صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۵۷ - آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما
آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما جامی : دفتر سوم
بخش ۱۲ - چون حرف نخست از ظالم برود جز سه حرف الم نماند این اشارت به آن است که چون سر به گریبان عدم در خواهد کشید جز الم چیزی نخواهد دید و لفظ سیاست که متضمن سه حرف یاس است مبنی از آن معنی است که می باید که سیاست ظالم متضمن یاس کلی وی بود از ارتکاب مظالم
معدلت سیر تا جهاندارا اسیر شهرستانی : غزلیات ناتمام
شماره ۵۸ - به یاد روی تو از تاب ناله ام گل سوخت
به یاد روی تو از تاب ناله ام گل سوخت حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۸۸۸ - در دیده و دل، از دل و از دیده جدایی
در دیده و دل، از دل و از دیده جدایی ابن یمین فَرومَدی : قصاید
شمارهٔ ٢١ - قصیده
جهان پیر را دولت جوانست میرداماد : رباعیات
شماره ۲۸۲ - ای عشق تو نور خانه سوز دل من
ای عشق تو نور خانه سوز دل من کمالالدین اسماعیل : غزلیات
شماره ۴۸ - رخ و زلفت از شگرفی، صفت بهار دارد
رخ و زلفت از شگرفی، صفت بهار دارد جامی : دفتر سوم
بخش ۲۹ - قصه حاتم و آن بند از پای اسیری گشادن و بر پای خود نهادن
حاتم آن بحر جود و کان عطا صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۷۳۸ - از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهی
از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهی سعدی : باب دوم در اخلاق درویشان
حکایت ۱۱ - در جامع بَعْلَبَکَّ وقتی کلمهای همیگفتم به طریقِ وعظ با جماعتی افسرده
در جامع بَعْلَبَکَّ وقتی کلمهای همیگفتم به طریقِ وعظ با جماعتی افسرده، دل مرده، ره از عالمِ صورت به عالمِ معنی نبرده. سیف فرغانی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۵۳ - مست عشقت به خود نیاید باز
مست عشقت به خود نیاید باز اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۳۶۶ - هر کرا چون تو پریزاده ز در باز آید
هر کرا چون تو پریزاده ز در باز آید قاآنی شیرازی : قطعات
شماره ۶۴ - مفتی شهر ما که آگه نیست
مفتی شهر ما که آگه نیست انوری : رباعیات
رباعی ۷۵ - محنتزدهای که کلبهای داشت به دشت
محنتزدهای که کلبهای داشت به دشت مولوی : غزلیات
غزل ۹۵۱ - هر آن نوی که رسد سوی تو قدید شود
هر آن نوی که رسد سوی تو قدید شود مولوی : غزلیات
غزل ۲۳۰۹ - من بیخود و تو بیخود، ما را که برد خانه؟
من بیخود و تو بیخود، ما را که برد خانه؟ فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۱۷ - باعث مردن بلای عشق باشد مرا
باعث مردن بلای عشق باشد مرا
رباعی ۱۰ - آمیخته با بویِ توأش میکردم
آمیخته با بویِ توأش میکردم صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۲۵۶ - چون بر زبان حدیث خداترسی آوریم ؟
چون بر زبان حدیث خداترسی آوریم ؟ جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۹۹۳ - خداوندا دل وارسته از دنیا کرامت کن
خداوندا دل وارسته از دنیا کرامت کن صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۵۷ - آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما
آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما جامی : دفتر سوم
بخش ۱۲ - چون حرف نخست از ظالم برود جز سه حرف الم نماند این اشارت به آن است که چون سر به گریبان عدم در خواهد کشید جز الم چیزی نخواهد دید و لفظ سیاست که متضمن سه حرف یاس است مبنی از آن معنی است که می باید که سیاست ظالم متضمن یاس کلی وی بود از ارتکاب مظالم
معدلت سیر تا جهاندارا اسیر شهرستانی : غزلیات ناتمام
شماره ۵۸ - به یاد روی تو از تاب ناله ام گل سوخت
به یاد روی تو از تاب ناله ام گل سوخت حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۸۸۸ - در دیده و دل، از دل و از دیده جدایی
در دیده و دل، از دل و از دیده جدایی ابن یمین فَرومَدی : قصاید
شمارهٔ ٢١ - قصیده
جهان پیر را دولت جوانست میرداماد : رباعیات
شماره ۲۸۲ - ای عشق تو نور خانه سوز دل من
ای عشق تو نور خانه سوز دل من کمالالدین اسماعیل : غزلیات
شماره ۴۸ - رخ و زلفت از شگرفی، صفت بهار دارد
رخ و زلفت از شگرفی، صفت بهار دارد جامی : دفتر سوم
بخش ۲۹ - قصه حاتم و آن بند از پای اسیری گشادن و بر پای خود نهادن
حاتم آن بحر جود و کان عطا صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۷۳۸ - از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهی
از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهی سعدی : باب دوم در اخلاق درویشان
حکایت ۱۱ - در جامع بَعْلَبَکَّ وقتی کلمهای همیگفتم به طریقِ وعظ با جماعتی افسرده
در جامع بَعْلَبَکَّ وقتی کلمهای همیگفتم به طریقِ وعظ با جماعتی افسرده، دل مرده، ره از عالمِ صورت به عالمِ معنی نبرده. سیف فرغانی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۵۳ - مست عشقت به خود نیاید باز
مست عشقت به خود نیاید باز اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۳۶۶ - هر کرا چون تو پریزاده ز در باز آید
هر کرا چون تو پریزاده ز در باز آید قاآنی شیرازی : قطعات
شماره ۶۴ - مفتی شهر ما که آگه نیست
مفتی شهر ما که آگه نیست انوری : رباعیات
رباعی ۷۵ - محنتزدهای که کلبهای داشت به دشت
محنتزدهای که کلبهای داشت به دشت مولوی : غزلیات
غزل ۹۵۱ - هر آن نوی که رسد سوی تو قدید شود
هر آن نوی که رسد سوی تو قدید شود مولوی : غزلیات
غزل ۲۳۰۹ - من بیخود و تو بیخود، ما را که برد خانه؟
من بیخود و تو بیخود، ما را که برد خانه؟ فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۱۷ - باعث مردن بلای عشق باشد مرا
باعث مردن بلای عشق باشد مرا
