تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۱۹ - دیشب ز دلم شعله آهی برخاست
برو به گوهر
دیشب ز دلم شعله آهی برخاست
وز دود دلم روز سیاهی برخاست
تو ابری و ما گیاه تشنه جگریم
کی ابر به کینه گیاهی برخاست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۰ - هر چند دلم ز درد خونریزتر است
برو به گوهر
هر چند دلم ز درد خونریزتر است
بر من دل تیغ آسمان تیزتر است
در کین دلم دلیر باشید که زنگ
زآیینه‌ام از عکس سبک خیزتر است
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۱ - ای آنکه غمت پردگی محمل ماست
برو به گوهر
ای آنکه غمت پردگی محمل ماست
حسن تو چو گل دمیده ز آب و گل ماست
تو خواه به گل نشین و خواهی با خار
کآنکس که ربوده دل ز ما در بر ماست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۲ - ای شمع گرت ذوق غم آموختن است
برو به گوهر
ای شمع گرت ذوق غم آموختن است
این سوختن تو عمر اندوختن است
ور ز آن که برای مجلس افروختن است
صد بار نسوختن به از سوختن است
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۳ - باز از سر ناز می به اغیار ده است
برو به گوهر
باز از سر ناز می به اغیار ده است
وز آتش رشک بر دلم داغ نه است
چون شیشه می ز تلخکامی در بزم
می‌خندم و گریه در گلویم گره است
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۴ - امشب چمنت به آب و تابی شده است
برو به گوهر
امشب چمنت به آب و تابی شده است
کز عکس رخت باده گلابی شده است
زینگونه که یافت از جمال تو فروغ
فرد است که ماه آفتابی شده است
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۵ - دورت آورد کآفتابی می‌خواست
برو به گوهر
دورت آورد کآفتابی می‌خواست
حسنت پرورد کآب و تابی می‌خواست
نی‌نی غلطم غلط که معشوق ازل
در خورد نقاب خود جمالی می‌خواست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۶ - دل مهمانست و میزبانش غم تست
برو به گوهر
دل مهمانست و میزبانش غم تست
جانم جسم و روح و روانش غم تست
قربان سر غمت شدن بی‌ادبی‌ست
قربان دلم شوم که جانش غم تست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۷ - گیرم که ز آه و ناله‌ات صد حشرست
برو به گوهر
گیرم که ز آه و ناله‌ات صد حشرست
بی گریه مباش کان سپاه ظفرست
نی خون جگر که خون هر عضو که هست
چون درنگری امانت چشم ترست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۸ - می نوش کنون که ابر رحمت بارست
برو به گوهر
می نوش کنون که ابر رحمت بارست
بر هر نفست متاع حسرت بارست
گویند که سبحه صیقل دین و دل است
خوش باش که این کرشمه با زنارست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۹ - از مرگ گل حیات بی‌رنگترست
برو به گوهر
از مرگ گل حیات بی‌رنگترست
این نغمه از آن نغمه کج آهنگترست
بر من که چو مردمک به هیچم خرسند
از چشم جهانیان جهان تنگترست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۳۰ - این نسخه که بر شیشه نادان سنگست
برو به گوهر
این نسخه که بر شیشه نادان سنگست
بر جلوه او ساحت دانش تنگست
خلدیست که صد رنگ بود هر برگش
وین طرفه که چون درنگری یک رنگست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۳۱ - این روح که شمع مجلس افروز منست
برو به گوهر
این روح که شمع مجلس افروز منست
فرداست که نه زآن تو نه زآن منست
طاسی‌ست به گرمابه عالم این عمر
پر ساختنش بهر تهی ساختنست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۳۲ - بر من که چو ابر پایم از دامانست
برو به گوهر
بر من که چو ابر پایم از دامانست
گر برق شوم گرم روی بهتانست
کاهل قدمم چنان که گر اشک شوم
صد مرحله‌ام ز دیده تا مژگانست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۳۳ - بی روی تو بر دیده نظر بهتانست
برو به گوهر
بی روی تو بر دیده نظر بهتانست
ور یوسف بیندی بر او تاوانست
زین پیش در او گر نگهی یافتمی
پنداشتمی که سایه مژگانست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۳۴ - در بحر جهان که ساحلش افواهست
برو به گوهر
در بحر جهان که ساحلش افواهست
موجش چو طپانچه اجل جانکاهست
اطفال اگر شوند غرقه تو مترس
این بحر عمیق نیست قد کوتاهست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۳۵ - گرد گلت از رشک عرق می‌بایست
برو به گوهر
گرد گلت از رشک عرق می‌بایست
ملک خوبی بدین نسق می‌بایست
رویت ورقی ز مصحف خوبی بود
بسم اللهی برین ورق می‌بایست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۳۶ - این اسب که چون خواجه ما فرتوتیست
برو به گوهر
این اسب که چون خواجه ما فرتوتیست
بر اسب نشسته خواجه بس مبهوتیست
از پای چهار پایه از تن تخته
القصه که خوش مصالح تابوتیست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۳۷ - دور از تو دلم چو سینه آهستانی‌ست
برو به گوهر
دور از تو دلم چو سینه آهستانی‌ست
آتشکده‌ای کنون گیاهستانی‌ست
هر ذره ز کوی تو چو ماهستانی‌ست
هر لختم چون دیده نگاهستانی‌ست
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۳۸ - داریم بتی که در بنی‌‌آدم نیست
برو به گوهر
داریم بتی که در بنی‌‌آدم نیست
از عالم حسن است ازین عالم نیست
طوری‌‌ست ز پرتو رخش گازرگاه
اما طوری که موسیش محرم نیست