جستجو در گوهرین
در متن گوهرها، نام افراد و عنوان‌ها، برچسب‌ها و وزن شعر جستجو کنید.
عبارات مورد جستجو در ۲۵۹۸۰ گوهر پیدا شد:
شماره ۱۹ - ابرو نبود زینت آن روی چو ماه
شماره ۲۰ - در اول عشق، آمدش یاد ستم
شماره ۴ - (گذارد لب چو بر جام می ناب)
شماره ۸ - به مجلس تا نگردد شرمسار از عهد خود با من
شماره ۱۱ - کردم به دیگری پی رفع گمان غیر
شماره ۱۳ - بی‌قرار است دل اندر بدن کشته عشق
شماره ۲۵ - وه که در کوی تو از بی‌اعتباری‌های خویش
شماره ۲۷ - دوش مستی را هم‌آغوش جنون می‌ساختم
شماره ۳۲ - ز تربتی که درو کشتهٔ محبت توست
شماره ۳۳ - چنان گداختم از آتش غمت که اجل
شماره ۴۲ - محبت ز اضطراب دل، پشیمانی کشید از من
شماره ۵۲ - به نهان چنان نمایی همه را ز لطف رویی
شماره ۱۴ - منت خضر بر سرم نیست، چو شمع انجمن
شماره ۱۸ - دست نتوان داشتن یکبارگی از کار عشق
شماره ۲۱ - ای دل از خاطر برون کن طره جانانه را
شماره ۲۸ - از باده پس نیامد، رنگ پریده ما
از باده پس نیامد، رنگ پریده ما
برگشتگی ندارد، صید رمیده ما
دیشب به ما درآویخت، امشب ز ما عنان تافت
گویی ندیده ما را، آن شوخ دیده ما
کندیم دل ز شمشاد، از بهر آن سهی قد
پیوند سرو گردید، شاخ بریده ما
در عاشقی نداریم رنگی ز سرخ رویی
ماند به شبنم گل، در خون تپیده ما
بر کشتزار امید، یک جو نمی نشیند
صد کوه اگر بغلتد،از آب دیده ما
طغرا ز ما بیاموز، طرز غریب گویی
هم در غزل نگه کن، هم در قصیده ما
برگشتگی ندارد، صید رمیده ما
دیشب به ما درآویخت، امشب ز ما عنان تافت
گویی ندیده ما را، آن شوخ دیده ما
کندیم دل ز شمشاد، از بهر آن سهی قد
پیوند سرو گردید، شاخ بریده ما
در عاشقی نداریم رنگی ز سرخ رویی
ماند به شبنم گل، در خون تپیده ما
بر کشتزار امید، یک جو نمی نشیند
صد کوه اگر بغلتد،از آب دیده ما
طغرا ز ما بیاموز، طرز غریب گویی
هم در غزل نگه کن، هم در قصیده ما
شماره ۲۹ - شکوه دانه و دام از نفس انداخت مرا
شماره ۳۴ - یار سرگرم حیا، من ادب آموز نگاه
شماره ۴۴ - شمع! بنشین ز طربخانه پروانه جدا
شمع! بنشین ز طربخانه پروانه جدا
ترک فانوس مکن،گور جدا، خانه جدا
تا لب شیشه به صد بوسه نگردد ضامن
لب ساغر نشود از لب جانانه جدا
شانه و زلف به هم تا سر الفت دارند
می کند خون به دلم، زلف جدا، شانه جدا
بس که ناراستی از ساغر دوران گل کرد
همچو نرگس نکنم دست ز پیمانه جدا
بوی آبادی اگر پا نگذارد به میان
چون خرابی، نشود جغد ز ویرانه جدا
در قفس تا نکنم زمزمه با خاطر جمع
داد صیاد به من آب جدا، دانه جدا
ترک فانوس مکن،گور جدا، خانه جدا
تا لب شیشه به صد بوسه نگردد ضامن
لب ساغر نشود از لب جانانه جدا
شانه و زلف به هم تا سر الفت دارند
می کند خون به دلم، زلف جدا، شانه جدا
بس که ناراستی از ساغر دوران گل کرد
همچو نرگس نکنم دست ز پیمانه جدا
بوی آبادی اگر پا نگذارد به میان
چون خرابی، نشود جغد ز ویرانه جدا
در قفس تا نکنم زمزمه با خاطر جمع
داد صیاد به من آب جدا، دانه جدا