جستجو در گوهرین
در متن گوهرها، نام افراد و عنوان‌ها، برچسب‌ها و وزن شعر جستجو کنید.
تعداد ۶۳۴۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
شماره ۲۳۱ - خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر دارد
شماره ۲۳۲ - (غبارم را نسیم ناتوانی دربدر دارد
(غبارم را نسیم ناتوانی دربدر دارد
غریب کشور طالع چه پروای سفر دارد؟)
(غلط کردم ز بزم او جدا گشتم، ندانستم
خمار باده لعلش چه عالم دردسر دارد)
ز نخوت تاج شاهان فتنه ها در زیر سر دارد
ازین باد مخالف کشتی دولت خطر دارد
مخور زنهار از همواری وضع جهان بازی
که این بیدادگر در موم پنهان نیشتر دارد
مده سررشته کوچکدلی از دست در دولت
که گر از دیده سوزن فتد عیسی خطر دارد
غریب کشور طالع چه پروای سفر دارد؟)
(غلط کردم ز بزم او جدا گشتم، ندانستم
خمار باده لعلش چه عالم دردسر دارد)
ز نخوت تاج شاهان فتنه ها در زیر سر دارد
ازین باد مخالف کشتی دولت خطر دارد
مخور زنهار از همواری وضع جهان بازی
که این بیدادگر در موم پنهان نیشتر دارد
مده سررشته کوچکدلی از دست در دولت
که گر از دیده سوزن فتد عیسی خطر دارد
شماره ۲۳۳ - ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر دارد
شماره ۲۳۴ - خوشا دردی که مهرم از لب خاموش بردارد
شماره ۲۳۵ - چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟
شماره ۲۳۶ - برای دیگران صد گل گشایش بر جبین دارد
شماره ۲۳۷ - مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟
شماره ۲۳۸ - خوش آن آزاده کز منت به خاطر بار نگذارد
شماره ۲۳۹ - کسی چون چشم ازان رخسار آتشناک برگیرد؟
شماره ۲۶۴ - خیال زلف او در دیده خونبار می زیبد
شماره ۲۶۵ - ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتد
شماره ۲۶۶ - مصفا چون شود دل در غبار تن نمی گنجد
شماره ۲۶۷ - شکوه خامشی در ظرف گفت و گو نمی گنجد
شماره ۲۶۸ - ز راه چشم، غم در جان غم فرسود می پیچد
شماره ۲۶۹ - امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافل
شماره ۲۷۰ - چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گردد
شماره ۲۷۱ - ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گردد
ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گردد
خجل خورشید از خود چون چراغ روز می گردد
گسستن رشته مهر و محبت را بود مشکل
رهایی نیست مرغی را که دست آموز می گردد
کند افتادگی چون خاک ره هر کس شعار خود
اگر با آسمان گردد طرف، فیروز می گردد
بشو از عیش شیرین دست تا گردد دلت روشن
که موم از شهد چون شد دور، بزم افروز می گردد
خجل خورشید از خود چون چراغ روز می گردد
گسستن رشته مهر و محبت را بود مشکل
رهایی نیست مرغی را که دست آموز می گردد
کند افتادگی چون خاک ره هر کس شعار خود
اگر با آسمان گردد طرف، فیروز می گردد
بشو از عیش شیرین دست تا گردد دلت روشن
که موم از شهد چون شد دور، بزم افروز می گردد