تعداد ۹۶۸۸ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۳۹۹ - مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبود
برو به گوهر
مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبود
این شاخ بی شکوفه لخت جگر نبود
آیینه ات ز دود خط آخر سیاه شد
خط بر زمین کشیدن ما بی اثر نبود
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۰۰ - خطت ز پیش چشم سوادم نمی رود
برو به گوهر
خطت ز پیش چشم سوادم نمی رود
دلسوزی رخ تو ز یادم نمی رود
هر جلوه ای که دیده ام از سروقامتی
چون مصرع بلند ز یادم نمی رود
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۰۲ - دل روبرو به خنجر مژگان چرا شود
برو به گوهر
دل روبرو به خنجر مژگان چرا شود
با برق، خار دست و گریبان چرا شود؟
جان داد صبح بر سر یک خنده خنک
دندان کس به خنده نمایان چرا شود؟
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۰۳ - آنجا که عارض تو ز می لاله گون شود
برو به گوهر
آنجا که عارض تو ز می لاله گون شود
در دیده رشته های نگه جوی خون شود
لنگر درین محیط کند کار بادبان
دیوانگی ز سنگ ملامت فزون شود
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۰۴ - عمرم به تلخکامی مل خرج می شود
برو به گوهر
عمرم به تلخکامی مل خرج می شود
اشکم به رنگ لاله و گل خرج می شود
با عاشقان همین سخن عاشقی بگوی
در کشور قفس زر گل خرج می شود
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۰۵ - ای سنگدل عقیق تو بدنام می شود
برو به گوهر
ای سنگدل عقیق تو بدنام می شود
ورنه مرا چه از دو سه دشنام می شود؟
ایام برگریز پر و بال میرسد
تا عندلیب ما به قفس رام می شود
در خانه ای که روی تو افزود از شراب
تبخاله خوش نشین لب بام می شود
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۰۶ - از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شود
برو به گوهر
از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شود
در زیر ابر برق به تمکین نمی شود
تلخی پذیر باش که بی آب تلخ و شور
چون گوهر استخوان تو شیرین نمی شود
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۰۷ - هر کس که از رخ تو نظر آب می دهد
برو به گوهر
هر کس که از رخ تو نظر آب می دهد
خرمن به برق و خانه به سیلاب می دهد
در خون یک جهان دل بی تاب می رود
مشاطه ای که زلف ترا تاب می دهد
صیدی که بی قراری وحشت کشیده است
در چشم دام، داد شکرخواب می دهد
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۰۸ - گل بوی بی وفایی ارواح می دهد
برو به گوهر
گل بوی بی وفایی ارواح می دهد
یادی ز کم بقایی ارواح می دهد
خندیدن و شکفتن یاران به روی هم
یاد از بغل گشایی ارواح می دهد
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۰۹ - آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده است
برو به گوهر
آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده است
خاکستر سپند، جلای تو می دهد
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۱۰ - عاشق عنان به چرخ مقوس نمی دهد
برو به گوهر
عاشق عنان به چرخ مقوس نمی دهد
صید رمیده دست به هر کس نمی دهد
بی حاصلی است حاصل نیکی به بدگهر
آبی که خورد ریگ روان پس نمی دهد
چون طفل خام، آرزوی بی تمیز ما
فرصت به هیچ میوه نارس نمی دهد
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۱۱ - هرگز کسی ز قافله دل نشان ندید
برو به گوهر
هرگز کسی ز قافله دل نشان ندید
یک آفریده آتش این کاروان ندید
چون سرو، خام آمد و خام از چمن گذشت
نخلی که انقلاب بهار و خزان ندید
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۱۷ - رونق ز لاله زار تو خط سیاه برد
برو به گوهر
رونق ز لاله زار تو خط سیاه برد
این هاله روشنی ز شبستان ماه برد
ای ناخدای موج به فریاد من برس
باد مراد کشتی ما را ز راه برد
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۱۸ - گفتار او غم از دل ناکام می برد
برو به گوهر
گفتار او غم از دل ناکام می برد
این قند سوده تلخی بادام می برد
رعنا قدان باغ، برآورده تواند
نام ترا نهال به اندام می برد
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۱۹ - تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟
برو به گوهر
تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟
اوقات در شکنجه خمیازه بگذرد
شایسته هزار شبیخون کوتهی است
عمری که چون خمار به خمیازه بگذرد
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۲۰ - تنها نه کار من به نگاه نخست کرد
برو به گوهر
تنها نه کار من به نگاه نخست کرد
هر کس که دید جلوه او پای سست کرد
زلف از متاع فتنه تهیدست گشته بود
خط عاقبت شکسته او را درست کرد
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۲۱ - کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟
برو به گوهر
کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟
رنگ شکسته راز دلم برملا نکرد
تنها نبرد جلوه او شمع را ز جای
سرزنده ای نماند که بی دست و پا نکرد
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۲۲ - تا عشق هست ناله به فریاد می رسد
برو به گوهر
تا عشق هست ناله به فریاد می رسد
تا هست آتشی مدد باد می رسد
ای تیشه کامرانی خسرو ز حد گذشت
زورت همین به بازوی فرهاد می رسد؟
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۲۳ - جان چون کمال یافت به جانانه می‌رسد
برو به گوهر
جان چون کمال یافت به جانانه می‌رسد
انگور چون رسید به میخانه می‌رسد
طوفان کند شراب در آن سر که مغز نیست
فیض بهار، بیش به دیوانه می‌رسد
حسن غریب حوصله پرداز طاقت است
کی آشنا به معنی بیگانه می‌رسد؟
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۲۴ - از بس ادب که یافت دل ما ادیب شد
برو به گوهر
از بس ادب که یافت دل ما ادیب شد
بیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد
بی درد و داغ، فکر ترقی نمی کند
دل شد یتیم تا سخن من غریب شد
بعد از هزار شب که شب وصل داد روی
اوقات صرف پاس نگاه رقیب شد