تعداد ۶۹۶۵ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۱۷۳ - چه سان خود را ز عشقت باز دارم؟
برو به گوهر
چه سان خود را ز عشقت باز دارم؟
ز من کاری که آید عشقبازی ست!
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۳۰ - دهد گردون عوض یک دسته خارم
برو به گوهر
دهد گردون عوض یک دسته خارم
اگر گلدسته ای از دست من رفت
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۴۹ - دمیده دانه ما از زمین تلخ
برو به گوهر
دمیده دانه ما از زمین تلخ
نگردد از چه دست خوشه چین تلخ
ز تلخی لطف دارد دختر رز
نگوید از چه رو آن نازنین تلخ
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۹۲ - مرا قسمت به راهی گشت رهبر
برو به گوهر
مرا قسمت به راهی گشت رهبر
که صد دریای خون در هر قدم بود
درین خمخانه دیدم ظرفها را
شراب عافیت بسیار کم بود
غم از بی غمگساریها ست در عشق
اگر می بود غمخواری، چه غم بود
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۹۶ - به زلفت شانه گر محرم نمی شد
برو به گوهر
به زلفت شانه گر محرم نمی شد
دلم از دست او درهم نمی شد
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۳۰۲ - گل ما را به آب غم سرشتند
برو به گوهر
گل ما را به آب غم سرشتند
مجو شادی ز خاک این غم آباد
نمی دانم چه دید از سرنوشتم
که می گرید قلم در دست استاد
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۳۶۴ - ز شور جلوه گاهش می توان یافت
برو به گوهر
ز شور جلوه گاهش می توان یافت
کزان قامت، قیامت می تراود
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۳۶۸ - گل خورشید اگر گلدسته می شد
برو به گوهر
گل خورشید اگر گلدسته می شد
به تار سنبل او بسته می شد
دو ماه نو چو یک ابروی او نیست
اگر صد ره به هم پیوسته می شد
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۲۲ - ز گل بی بهره ام وز آشیان دور
برو به گوهر
ز گل بی بهره ام وز آشیان دور
چه سازد کس، زمین سخت، آسمان دور
کجا ما و کجا ایام وصلش
بود از موسم گل، زعفران دور
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۲۹ - کنم چون یاد ایام وصالش
برو به گوهر
کنم چون یاد ایام وصالش
نیاید بر زبانم غیر افسوس
اگر آن بت ز میخواری کشد دست
قدح فریاد بردارد چو ناقوس
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۵۲ - نگیرم چون سر زلف سیاهش؟
برو به گوهر
نگیرم چون سر زلف سیاهش؟
که خود پرورده ام از دود آهش
محبت داد ما را سرزمینی
که آب دیده می خواهد گیاهش
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۷۹ - دماغم خشک و لب [خشک] و دهان خشک
برو به گوهر
دماغم خشک و لب [خشک] و دهان خشک
دو چشمم تر، گلو خشک و زبان خشک
چو گردد کشتی ما گرم رفتار
کنار بحر تر گردد، میان خشک
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۸۹ - هوس پرورده زلف بتانم
برو به گوهر
هوس پرورده زلف بتانم
نمی روید ز خاکم غیر سنبل
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۵۰۲ - شب از رنج خمار آزرده بودم
برو به گوهر
شب از رنج خمار آزرده بودم
نمی خوردم پیاله، مرده بودم!
به ذوق آنکه پاشم بر قبایت
گل مهتاب را افشرده بودم
نشد میلم به آهنگ کمانچه
ز بس تیر تغافل خورده بودم
نسیم آهم از سر وا نمی شد
چو گیسوی تو بر هم خورده بودم
سرانگشتم چرا می سوخت چون شمع؟
اگر داغ ترا نشمرده بودم
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۵۱۶ - نشاط از سبزه مینا ندیدم
برو به گوهر
نشاط از سبزه مینا ندیدم
طرب از لاله صهبا ندیدم
بسی دیدم قد بالابلندان
بدین خوبی قد و بالا ندیدم
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۵۶۵ - قبای عافیت در بر ندارم
برو به گوهر
قبای عافیت در بر ندارم
کلاه دلخوشی بر سر ندارم
صراحی قسمتم درخواب کردن
چو بالین یافتم، بستر ندارم
ندیدم هیچ گه یاری ز کوکب
تو گویی بر فلک اختر ندارم
ز گریه، درسها بر صفحه رخ
روان کردم، ولی از بر ندارم
به مرغ تیر مانم از ضعیفی
که بالی در پناه پر ندارم
چو طغرا بس که نومیدم ز گردون
به کامم گشت و من باور ندارم
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۵۸۴ - ندارد انتها باران اشکم
برو به گوهر
ندارد انتها باران اشکم
بترس از سیل بی پایان اشکم
کجا شد بارش ابر بهاری؟
که گردد قطره اش حیران اشکم
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۶۴۰ - دلم صدره به گلشن رفته، لیکن
برو به گوهر
دلم صدره به گلشن رفته، لیکن
ز شرم بلبلان یک گل نچیده
تنم را از ضعیفی داده پرواز
چو رنگ از چهره زردم پریده
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۷۱۲ - خوش آن کز یاری دوران چو مینا
برو به گوهر
خوش آن کز یاری دوران چو مینا
ببینم خویش را پهلوی ساقی
سبکرو می کند رطل گران را
بنازم قوت بازوی ساقی
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۷۱۸ - کنم گر جان فدای کودک اشک
برو به گوهر
کنم گر جان فدای کودک اشک
به خونم می دهد آخر گواهی
سفیدی رو نمی آرد به مویم
ز بس می بیند از من روسیاهی