شماره ۱۱۶ - آنجا که رسوم ما و من برخیزد
شماره ۱۱۸ - سامانی و ثروتی نشد جمع، چه شد؟
شماره ۱۱۹ - شاهنشهی خلق جهان نتوان کرد
شماره ۱۲۹ - گر نوح و دعای غرق، این دم می شد
شماره ۱۳۰ - هرگه سخنی برلب اظهار رسد
شماره ۱۳۱ - افسرده دمان عهد ما، رشک یخند
شماره ۱۴۱ - بی پا و سران که هرزه گردی دارند
شماره ۱۴۲ - ابنای زمان دُرد و صفا را ندهند
شماره ۱۶۲ - گر ترک کم و بیش کنی اولی تر
شماره ۲۰۱ - حال دل آسوده دلان سوخت دلم
شماره ۲۵۳ - تا چهره ز اشک ارغوانی نکنی
شماره ۱۹ - گران جان می کند، تعظیم بی جا اهل دنیا را
شماره ۳۶ - خدا درمانده نگذارد به عالم، بی نصیبان را
شماره ۳۹ - حریف نقش کج گر نیستی این بدقماران را
شماره ۱۰۵ - غافل که سینه، آتش آهن گداز داشت
شماره ۱۳۵ - گزند کوکب از کژدم فزون جان را زیان دارد
شماره ۱۵۳ - در طمع، کام دل بی بصران می باشد
شماره ۱۸۵ - کی ترک مکر و حیله به احباب می کند؟
شماره ۲۰۰ - سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید
شماره ۲۱۲ - با سفلگان شراکت روزی، زیان بود