شماره ۱۶۸ - در قفس جا دارم و غافل ز صیادم هنوز
شماره ۲۵۱ - تا چون نگه توان شد دور از میان مردم
شماره ۲۲ - چه بینا گشته‌ای از بهر عیب دیگران دیدن
شماره ۲۸ - عین بینایی است چشم از عیب مردم دوختن
شمارهٔ ۶ - فی لیلة الحادی عشر
شمارهٔ ۱۰ - ایضاً فی رثاء المظلوم علیه السلام
شمارهٔ ۱۹ - لسان حال المظلومه زینب الکبری علیها السلام
شمارهٔ ۲۰ - لسان حال المظلومه زینب الکبری علیهاالسلام
شمارهٔ ۲۲ - عن لسان رقیه بنت الحسین سلام الله علیها
شمارهٔ ۵ - فی الاستغاثة بالحجة عجل الله فرجه
شماره ۱۱ - آن دل که بیاد شما نبود
شماره ۲۰ - ای بسته دل اندر خوان طمع
شماره ۱۱۲ - تا چند باشی از ما گریزان
شماره ۱۲۶ - دارم ای دوست ز بیداد تو فریاد بسی
بخش ۱۴۵ - در بیان آنکه مناصب این عالم همچون کوههای بلند است مثل سلطنت و وزارت و غیره و اهل مناصب چون بزان‌اند که بر آن کوههای بلند میروند. کوهها دایم برجاست و ایشان نیست میشوند باز بعضی را این کوههای بلند پیدا میکند و بعضی را رسوا میکند. نیکی بعضی در بی منصبی پنهان است و بدی بعضی همچنان. پس منصب بلندی است که چون بر آن بلندی میروند بد و نیک آن دو قوم بر کافۀ خلایق پیدا میشود خنک آنکس که نیک سیرت باشد لاجرم بر این بلندی خوب نماید و نامش بنیکی در این عالم بماند و وای بر آنکه بعکس باشد
بخش ۲۷ - اسیری اصفهانی
بخش ۶۰ - ذوقی اردستانی
حکایت ۸۷ - آورده‌اند کی شیخ قصد شهر مرو کرد و خواجه علی خباز خادم متصوفه بود و پیربوعلی سیاه پیر جمع بود، چون خبر رسیدن شیخ شنودند به یکدیگر گفتند کی آن مرغ می‌ر
حکایت ۱۶ - شیخ را گفتند کی فلان کس بر روی آب می‌رود، گفت سهلست بزغی و صعوۀ نیز بر روی آب می‌برود. گفتند کی فلان کس در هوا می‌پرد گفت زغنی و مگسی نیز در هوا بپرد.
حکایت ۳۲ - پیر حبی درزی خاص شیخ بوده است. روزی جامۀ شیخ دوخته بود وقت قیلوله بود و شیخ سرباز نهاده و خادم خاص بر بالین شیخ بود، با مروحۀ در دست عبدالکریم گفت چه
دسترسی سریع
صفحات برجسته
گشت و گذار
با گوهرین
۱۳۹۵ - ۱۴۰۵
