شماره ۲۶۰ - عشوه ها از طالع ناساز می باید کشید
شماره ۲۹۸ - اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالش
شماره ۳۰۴ - طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهد
شماره ۳۱۰ - مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟
شماره ۳۲۹ - رهنوردی که مدارش به توکل گذرد
شماره ۳۳۷ - مصر روشن ز جمال مه کنعان نشود
شماره ۳۴۹ - شراب روز دل لاله را سیه دارد
شماره ۳۵۲ - به آه سرد دل خود دو نیم باید کرد
شماره ۳۹۷ - این ناقصان که فخر به انساب می کنند
شماره ۴۶۶ - اقبال، گلی از چمن نیت خیرست
شماره ۴۷۳ - یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکش
شماره ۵۸۳ - ز چهره تو چو خوشید نور می بارد
شماره ۵۹۶ - به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکن
شماره ۶۸۵ - اگر ز تیغ کند روزگار افسر تو
شماره ۱ - زشت رو چون سازد از خود دور خوی زشت را؟
شماره ۱۱ - کلید فتح بود از دل شکسته گدا را
شماره ۴۶ - نیل چشم زخم باشد زنگ کلفت سینه را
شماره ۷۵ - بخیل دوربین زان می کند وحشت ز صحبت ها
شماره ۹۸ - عقل شرع باطن است و شرع عقل ظاهرست
شماره ۱۴۵ - چنان که مهر خموشی سپند آفتهاست