اخلاق

حافظ غزلیات غزل ۱۰۵ - صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد حافظ غزلیات غزل ۱۱۹ - دلی که غیب نمای است و جام جم دارد حافظ غزلیات غزل ۱۲۱ - هر آن که خاطر مجموع و یار نازنین دارد حافظ غزلیات غزل ۱۳۳ - صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد حافظ غزلیات غزل ۱۴۲ - دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد حافظ غزلیات غزل ۱۷۱ - دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد حافظ غزلیات غزل ۱۷۷ - نه هر که چهره برافروخت دلبری داند حافظ غزلیات غزل ۱۷۹ - رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند حافظ غزلیات غزل ۱۸۶ - گر می فروش حاجت رندان روا کند حافظ غزلیات غزل ۱۸۸ - مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند حافظ غزلیات غزل ۱۹۶ - آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند حافظ غزلیات غزل ۲۰۰ - دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند حافظ غزلیات غزل ۲۰۲ - بود آیا که در میکده‌ها بگشایند حافظ غزلیات غزل ۲۰۸ - خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود حافظ غزلیات غزل ۲۲۴ - خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود حافظ غزلیات غزل ۲۲۷ - گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود حافظ غزلیات غزل ۲۴۰ - ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید حافظ غزلیات غزل ۲۴۵ - الا ای طوطی گویای اسرار حافظ غزلیات غزل ۲۵۹ - منم که دیده به دیدار دوست کردم باز حافظ غزلیات غزل ۲۶۹ - دلا رفیق سفر بخت نیک خواهت بس