شماره ۱۶۰ - نرمی حصار عافیت جان روشن است
شماره ۱۶۹ - آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده است
شماره ۱۷۰ - دارد سری به کاکل او هر سری که هست
شماره ۱۷۳ - بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیست
شماره ۱۷۸ - رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت است
شماره ۱۷۹ - رخسار تو شاداب تر از لاله طورست
شماره ۱۸۴ - (راه سخنم معنی بسیار گرفته است
شماره ۱۸۶ - از خموشی هر که سر در جیب فکرت می برد
شماره ۲۰۱ - هر قدر نقاش نقش او به دقت می کشد
شماره ۲۰۵ - هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشد
شماره ۲۱۲ - وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کرده اند
شماره ۲۲۶ - دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گردد
شماره ۲۲۹ - ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آرد
شماره ۲۴۵ - (دود دل را اشک چشم تر تلافی می کند
شماره ۲۴۸ - حق پرستانی که از عشق خدا دم می زنند
شماره ۲۵۸ - کی دل دیوانه من رام آهو می شود؟
شماره ۲۸۰ - کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشان
شماره ۳۴۳ - دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتد
شماره ۳۵۶ - چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازد
شماره ۳۶۲ - شکسته بند قناعت مرا دهان بسته است