غزل ۱۹۱۷ - سنگی چو گوهر، بستیم بر دل
غزل ۲۳۴۳ - یاد آن فرصت که ما هم عذر لنگی داشتیم
غزل ۲۴۹۵ - به تماشای این چمن در مژگان فراز کن
غزل ۲۴۹۷ - غم تلاش مخور عجز را مقدمکن
غزل ۲۶۴۹ - کجا خلوت و انجمن دیدهای
غزل ۲۷۲۵ - گریک مژه چون چشم فراهم شده باشی
بخش ۸ - و نیکوتر آنکه سیرتهای گذشتگان را امام ساخته شود و تجارب متقدمان را نمودار عادات خویش گردانیده آید. که اگر در هر باب ممارست خویش را معتبر دارد عمر در م
بخش ۱۰ - و هرگاه حوادث بعاقل محیط شود باید که در پناه صواب دود و برخطا اصرار ننماید و آن را ثبات عزم و حسن عهد نام نکند. چه هرکه بی راهبر بعمیا در راه جهول رود
بخش ۲۵ - و این مثل بدان آوردم تا ملک را مقرر شود که در کار شنزبه تعجیل واجب است. و پادشاه کامگار آن باشد که تدبیر کارها پیش از فوت فرصت و عدم مکنت بفرماید، و ض
بخش ۴۲ - و تو ای دمنه در عجز رای و خبث ضمیر و غلبه حرص و ضعف تدبیر منزلتی که زبان از تقریر آن قاصر است و عقل در تصویر آن حیران. و فایده مکر و حیلت تو مخدوم را
بخش ۴۴ - سرانجام دمنه
بخش ۴ - و آن دمنه که ملک را برین داشت ساعی نمام و شریر و فتان است. شیر مادر را فرمود که: چون برفت تامل کرد و کسان فرستاد و لشکر را حاضر خواست، و مادر را هم خب
بخش ۱۶ - چون موش از ادای این فصول بپرداخت باخه او را جوابهای با لطف داد , و استیحاش او را بموانست بدل گردانید و گفت:
بخش ۷ - باخه گفت: امروز اعتراف و انکار من یک مزاج دارد، و در دل تو از من جراحتی افتاد که بلطف چرخ و رفق دهر مرهم نپذیرد. و داغ بدکرداری و لئیم ظفری در پیشانی
بخش ۱۴ - چون ملک این فصل بشنود از هلاک زن بترسید، گفت: بیک کلمه که در حال خشم بر زبان ما رفت تعلق کردی و نفس بی نظیر را باطل گردانیدی، و دران چنانکه لایق حال ن
رباعی ۱۵ - تا کی دلت از چرخ حزین خواهد بود؟
شماره ۸۳ - هر وقت که خر برآورد بانگ
شماره ۸۶ - ای برادر گرت خطایی رفت
شماره ۱۱۷ - دو سال تلخ نشاند شراب را در خم
غزل ۸۰۸ - اگر سودای ما داری ز سودای جهان بگذر