انسان‌شناسی

رشیدالدین میبدی ۲۲- سورة الحجّ- مدنیّة ۱ - النوبة الثالثة حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۶۰ - تا دور آفرینش و تا عمر عالم است کمال‌الدین اسماعیل رباعیات شماره ۶۷۱ - قومی شده نازنده باسرار نهان قدسی مشهدی رباعیات شماره ۴۸ - هرچند هنر به کس نخواهد پرداخت قدسی مشهدی رباعیات شماره ۶۶ - ای آن که ز هر تعلفت انکارست قدسی مشهدی رباعیات شماره ۱۲۰ - از بوی حسد هرکه دماغش فردست قدسی مشهدی رباعیات شماره ۲۱۴ - عاقل به درش ز دل سراغی دارد قدسی مشهدی رباعیات شماره ۳۲۳ - آن کش نظر بلند و برجسته بود قدسی مشهدی رباعیات شماره ۴۸۵ - گردون زند از کین تو هر صبحی دم همام تبریزی رباعیات شماره ۸۶ - ای دل تو ز همنشین دگرسان گردی حزین لاهیجی صفیر دل بخش ۲۰ - اشارت به عدل و انصاف و ترک جور و اعتساف حزین لاهیجی ودیعة البدیعه بخش ۲۵ - گفته یزدان سه فرقه است بشر نظامی عروضی دیباچه بخش ۸ - حکایت نسناس جلال عضد رباعیّات شماره ۵۲ - ای خواجه چو بر خود تو بدی نپسندی جلال عضد مفردات شماره ۲۴ - عمری ست که ما به بوی درمان سلطان ولد ولدنامه بخش ۱۰۹ - در بیان آنکه مخلوقات سه نوع‌اند یکی فرشته و یکی حیوان و یکی آدمی. بر فرشته قلم نیست زیرا غیر طاعت وذکر کاری دیگر از او نمیآید. همچون ماهی که زنده از آب است، او نیز بدان زنده است. پس در طاعت وذکر او راثوابی نباشد، زیرا غذای خود میخورد و کار خود میکند و بر حیوان نیز هم قلم نیست زیرا بخواب و خور و غفلت زنده است و بجهت آنش آفریده‌اند قابلیت کاردیگر ندارد. در حیوانی و غفلت خوش است و فارغ و ایمن او را نه بهشت است و نه دوزخ. اما آدمی که نیمش فرشته است و نیمش حیوان صفت فرشتگیش طاعت میخواهد و صفت حیوانیش غفلت و خواب و خور این هر دو صفت دایم در جنگ‌اند، فرشتگیش بالا میکشد و حیوانیش زیر پس قلم بر وی است و معاقب اوست. که چرا میل بشغلی که بهتر است نمیکند، چون قابلیت و استعداد آن دارد که کار نیک کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۷۷ - می نشاط نه جام جهان نما دارد نجم‌الدین رازی رسالهٔ عشق و عقل (معیار الصدق فی مصداق العشق) بخش ۳ - فصل ابن یمین فَرومَدی قطعات شماره ٢٠۶ - ای دل از احداث روزگار نگردی ابن یمین فَرومَدی قطعات شماره ٢٣۶ - بدان گروه بخندد خرد که بر بدنی