غزل ۵۱۰۰ - بس که زند موج نور سرو روانش
غزل ۵۷۰۶ - منم که از جگر لاله داغ می دزدم
غزل ۵۷۲۱ - چو خامه معنی نازک در آستین دارم
غزل ۶۶۱۵ - لاله است این که از جگر خاک سرزده؟
غزل ۶۷۱۰ - گر چه خالی کردم از خون صد ایاغ از تشنگی
شماره ۳۴۳ - دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتد
شماره ۶۴۰ - چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یارب
شماره ۸۱ - جز یتیمی چه بر این داشت در گوش ترا
شماره ۱۰۳ - شانه با صد دست از بست و گشادش درهم است
شماره ۱۳۴ - تا چمن را قد و رخسار تو آراسته است
شماره ۱۵۰ - پلنگ اگر چه ز خشم آتش فروخته ای است
شماره ۱۸۲ - دانه خال تو خون از چشم صیاد آورد
شماره ۲۶۲ - ز ماه روزه حسن آن پری پیکر دو چندان شد
شماره ۲۹۹ - ز آفتاب شود خشک خط چو تر باشد
شماره ۳۷۱ - دل خونین چنان آمیخت با فولاد پیکانش
شماره ۳۸۷ - ز شرم افزون توان گل از عذار دلستان چیدن
شماره ۴۰۹ - در لعل یار خنده دندان نما ببین
شماره ۴۳۷ - روزگاری شد دل افسرده دارم در بغل
شماره ۴۴۹ - غم به آه از سینه افگار برمی آوریم
شماره ۴۹۶ - پریزادی است دست آموز زلف مشکبار او