شماره ۶۷۲ - تیغ دو دم بود لب خندان به چشم من
شماره ۱۶۲ - چندان که خار در پی آزار بلبل است
شماره ۳۴۰ - در کسوت فقر آن رخ چون ماه ببینید
شماره ۴۴۱ - لازم یکدیگر افتاده است ناکامی و کام
شمارهٔ ۶۵ - خنده جام و گریه شمشیر
شماره ۲۷ - عاشق باشد ز شور خود مست و خراب
شماره ۳۸۷ - از رنگ نفس، هوس شود رنگینتر
شماره ۱۸۳ - میزان حقیم و امتحان و لَکَ لک ؟
شماره ۱۸۸ - جمعیت خویش را پریشان کردم
شماره ۴ - این قامت رعنای تو این خانۀ ویران من
حکایت ۷۴ - در آن وقت کی شیخ به نشابور شد، مدت یکسال ابوالقسم القشیری شیخ ما را ندیده بود و او را منکر بود و هرچ شیخ را رفتی بیامدندی و باوی بگفتندی و هرچ استاد ا
شماره ۱۰۶ - در لطف بنکته سخن میمانی
شماره ۳ - چه دلبری چه عیاری چه صورتی چه نگاری
شماره ۲۸ - آنها که جهان به کام دل داشته اند
شماره ۵۶۶ - زینهار ای معاشران زنهار
شماره ۹۷۴ - دلا بگریزم از زاهد و یا خمار یا هر دو
شماره ۷۲۱ - منم که ساخته ام سور با عزا مربوط
شماره ۶۰۵ - بر آستان حرم زاهدی که سر میزد
شماره ۱۳۸ - هر تازه خطی که بهر زو با تو یکیست
شماره ۲۰۳ - دل بی غم گل بی آب و رنگ است