یار دیرین
آزاده
تلخکامی
ز مرغان چمن نا آشنایم
بگو جبریل را از من پیامی
درین میخانه ای ساقی ندارم محرمی دیگر
جانم در آویخت با روزگاران
به فغان نه لب گشودم که فغان اثر ندارد
لاله صحرایم از طرف خیابانم برید
دل ما بیدلان بردند و رفتند
چه پرسی از مقامات نوایم
به راغان لاله رست از نو بهاران
بدست می کشان خالی ایاغ است
مرا تنهائی و آه و فغان به
غریبم در میان محفل خویش
نگیرد لاله و گل رنگ و بویم
من اندر مشرق و مغرب غریبم
دلی برکف نهادم ، دلبری نیست
نخستین لاله صبح بهارم
بچشم من جهان جز رهگذر نیست