غزل ۶۷۸۹ - شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جایی
غزل ۶۸۶۰ - مآل تیغ زبان نیست غیر سربازی
شماره ۱۸۶ - از خموشی هر که سر در جیب فکرت می برد
شماره ۲۵۶ - دل سیاه ارباب غیرت را ز منت می شود
شماره ۲۷۴ - کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می گردد
شماره ۲۶۶ - دلی کز خامشی روشن شود مردن نمی داند
شماره ۳۹۵ - می گشاید ز خموشان دل بی کینه من
شماره ۴۲۳ - با خود پرداز از منزل طرازی
شماره ۸۳۹ - اهل خرد که از همه عالم بریده اند
شماره ۱۸۲ - هرکه در عشق نمیرد ببقایی نرسد
شمارهٔ ۳۱ - در ستایش سلطان محمود و اقتفای استاد لبیبی
شمارهٔ ۹۵ - از زبان ملک ارسلان گوید
شماره ۱۹۵ - از بخشش دست من ز سیم و زر پرس
شماره ۲۸۲ - هر جا که ز فضل پیشگاهی است منم
شماره ۳۰۷ - تا نسبت کرد اخوت شعر به من
فصل چهل و چهارم - نام آن جوان چیست سیف الدین فرمود که سیف
شمارهٔ ۱۳۷ - از زبان علاءالدوله اتسز خوارزمشاه گوید
بخش ۸۳ - تمثیل حال انسان به گندم که با وجود آنکه گیاه سبز است و خواص گندم از اغتذا و غیره در وی از قوت به فعل نیامده است اطلاق این اسم بر وی می کنند اما مجازا لاحقیقة
بخش ۹ - در بیان ارادت
شمارهٔ ۴۳ - قصیدهٔ ذیل متعلق به غضائری است که عنصری در قصیدهٔ خود که بدنبال خواهد آمد بانتقاد و خرده گیری از آن پرداخته است