غزل ۵ - دل میرود ز دستم صاحب دلان خدا را
غزل ۱۲۷۴ - خواجه چرا کردهیی روی تو بر ما ترش؟
بخش ۳ - در سبب ورود این حدیث مصطفی صلوات الله علیه که الکافر یاکل فی سبعة امعاء و الممن یاکل فی معا واحد
بخش ۶۲ - قصهٔ اهل ضروان و حسد ایشان بر درویشان کی پدر ما از سلیمی اغلب دخل باغ را به مسکینان میداد چون انگور بودی عشر دادی و چون مویز و دوشاب شدی عشر دادی و چون حلوا و پالوده کردی عشر دادی و از قصیل عشر دادی و چون در خرمن میکوفتی از کفهٔ آمیخته عشر دادی و چون گندم از کاه جدا شدی عشر دادی و چون آرد کردی عشر دادی و چون خمیر کردی عشر دادی و چون نان کردی عشر دادی لاجرم حق تعالی در آن باغ و کشت برکتی نهاده بود کی همه اصحاب باغها محتاج او بدندی هم به میوه و هم به سیم و او محتاج هیچ کس نی ازیشان فرزندانشان خرج عشر میدیدند منکر و آن برکت را نمیدیدند همچون آن زن بدبخت که کدو را ندید و خر را دید
بخش ۴۷ - بار دیگر رجوع کردن به قصهٔ صوفی و قاضی
بخش ۳۰ - خردنامه ارسطو
غزل ۲۸۴ - خیز تا می خوریم و غم نخوریم
رباعی ۷۲ - آن روز که بیش با من او را کینست
رباعی ۲۰۱ - خوشخو شده بود آن صنم قاعدهساز
غزل ۴۰۴ - پاکبازان را چه خارا و چه خز؟
خلاصهٔ سخن
در حضور دل و احیای نفس
رباعی ۳۳ - گاه از همه وجه طامعم میدانند
شماره ۹ - نکویی گرچه با ناکس نشاید
شمارهٔ ۲۴۶ - در تقاضای انعامی که حواله شد و نیافت فرماید
رباعی ۱۳۸۲ - آن کس که نساخت با لقای یاران
بیت ۳۰
الحكایة و التمثیل
غزل ۹۱ - مکش ای آفتاب از فکر زربرپشت آتش را
حکایت ۲۰ - گدایی هول را حکایت کنند که نعمتی وافر اندوخته بود