بخش ۱۰ - بنیاد نهادن کتاب
بخش ۳ - به گازر چنین گفت روزی که من
رباعی ۳۴ - چشمت که فسون و رنگ میبازد از او
غزل ۱۰۳ - روز وصل دوستداران یاد باد
غزل ۳۸۸ - خدمت بیدوستی را قدر و قیمت هست؟ نیست
غزل ۷۰۲ - پرکندگی از نفاق خیزد
غزل ۱۵۲۸ - به پیش باد تو ما همچو گردیم
غزل ۱۵۳۵ - بیا تا قدر همدیگر بدانیم
غزل ۱۹۲۹ - ای عربده کرده دوش با من
غزل ۲۷۳۶ - چون سوی برادری بپویی
غزل ۳۱۵۷ - آن که چون ابر خواند کف تورا
بخش ۱۱۹ - در بیان این خبر کی انهن یغلبن العاقل و یغلبهن الجاهل
بخش ۸ - التزام کردن خادم تعهد بهیمه را و تخلف نمودن
بخش ۲۹ - رجوع به حکایت ذاالنون رحمة الله علیه
بخش ۶۳ - در جامهٔ خواب افتادن استاد و نالیدن او از وهم رنجوری
بخش ۲۳ - حکایت آن اعرابی کی سگ او از گرسنگی میمرد و انبان او پر نان و بر سگ نوحه میکرد و شعر میگفت و میگریست و سر و رو میزد و دریغش میآمد لقمهای از انبان به سگ دادن
بخش ۶۹ - بیان آنک مخلوقی کر ترا ازو ظلمی رسد به حقیقت او همچون آلتیست عارف آن بود کی بحق رجوع کند نه به آلت و اگر به آلت رجوع کند به ظاهر نه از جهل کند بلک برای مصلحتی چنانک ابایزید قدس الله سره گفت کی چندین سالست کی من با مخلوق سخن نگفتهام و از مخلوق سخن نشنیدهام ولیکن خلق چنین پندارند کی با ایشان سخن میگویم و ازیشان میشنوم زیرا ایشان مخاطب اکبر را نمیبینند کی ایشان چون صدااند او را نسبت به حال من التفات مستمع عاقل به صدا نباشد چنانک مثل است معروف قال الجدار للوتد لم تشقنی قال الوتد انظر الی من یدقنی
بخش ۱۵۶ - حکایت آن مهمان کی زن خداوند خانه گفت کی باران فرو گرفت و مهمان در گردن ما ماند
بخش ۱۶۸ - آمدن خلیفه نزد آن خوبروی برای جماع
بخش ۱۷۱ - عزم کردن شاه چون واقف شد بر آن خیانت کی بپوشاند و عفو کند و او را به او دهد و دانست کی آن فتنه جزای او بود و قصد او بود و ظلم او بر صاحب موصل کی و من اساء فعلیها و ان ربک لبالمرصاد و ترسیدن کی اگر انتقام کشد آن انتقام هم بر سر او آید چنانک این ظلم و طمع بر سرش آمد