ستایش

امیر معزی قصاید شماره ۴۷ - رای ملک آرای خاتون آفتاب دیگرست امیر معزی قصاید شماره ۴۸ - این چه شادی است‌ که زو در همه عالم خبرست امیر معزی قصاید شماره ۴۹ - زلف و چشم دلبر من لاعِبَ است و ساحرست امیر معزی قصاید شماره ۵۲ - سنگین‌دلی که بر دل احرار قادرست امیر معزی قصاید شماره ۵۳ - ای دلبری که زلف تو دام است و چنبرست امیر معزی قصاید شماره ۵۵ - ای شده ملک و دین ز کلک تو راست امیر معزی قصاید شماره ۵۹ - ای خسروی که مشرق و مغرب بهم توراست امیر معزی قصاید شماره ۶۰ - ای صاحب اعلی دل تو عالم اعلاست امیر معزی قصاید شماره ۶۲ - ای سروری‌ که قول تو چون وحی منزل است امیر معزی قصاید شماره ۶۴ - از زین‌ دین عراق و خراسان مزین است امیر معزی قصاید شماره ۶۵ - تا هست جهان دولت سلطان جهان است امیر معزی قصاید شماره ۶۶ - سدید ملک ملک عارض خراسان است امیر معزی قصاید شماره ۶۷ - تا که اسلام و شریعت به جهان آیین است امیر معزی قصاید شماره ۶۸ - چه گوهرست که کانش خُم دَهاقین است امیر معزی قصاید شماره ۶۹ - تاج دنیا و دین خداوند است امیر معزی قصاید شماره ۷۲ - کف دست موسای پیغمبرست امیر معزی قصاید شماره ۷۳ - چه صورت است که بی‌جان بدیع رفتارست امیر معزی قصاید شماره ۷۷ - ای آفتاب شاهی تخت آسمان توست امیر معزی قصاید شماره ۷۸ - سروی به‌راستی چو تو در جویبار نیست امیر معزی قصاید شماره ۸۱ - عالم چو بوی عافیت شهریار یافت