شماره ۵۵ - نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مرا
شماره ۵۸ - بهار مایه غفلت بود گرانان را
شماره ۶۵ - (از رحم بر زمین نزد آسمان مرا
شماره ۶۸ - مجنون کند فریب نگاهت غزاله را
شماره ۸۰ - گل ز تیغ غمزه اش در خاک و خون غلطیده است
شماره ۹۸ - پیش اشکم که خروشنده تر از سیلاب است
شماره ۱۱۹ - دل آرمیده بود گفتگو چو هموارست
شماره ۱۳۴ - در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیست
شماره ۱۴۶ - عقل را از مغز بیرون داغ سودا میبرد
شماره ۱۵۶ - چون غنچه گر زبان تو با دل موافق است
شماره ۱۶۱ - ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوست
شماره ۱۶۳ - زلفت که همچو شام غریبان گرفته است
شماره ۱۶۶ - خال تو ریشه در شکرستان دوانده است
شماره ۱۷۴ - در گلشن وجود ره بوالفضول نیست
شماره ۱۸۱ - آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم است
شماره ۱۸۸ - تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کرد
شماره ۲۰۳ - خط ظالم از گل رخسار او کین می کشد
شماره ۲۰۴ - داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد
شماره ۲۰۷ - از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماند
شماره ۲۰۸ - شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک ماند