شماره ۵۰ - نارنج و ترنج بر سر خار که دید
شماره ۱ - هنگام بهار آمد و من بی رخ یار
شماره ۲ - گل آمد و توبهٔ خلایق بشکست
شماره ۳ - شد زنده زمین مرده از لطف بهار
شماره ۴ - ای دلشدگان رخت به بستان آرید
شماره ۵ - گل را چه محل کاو رخ زیبا دارد
شماره ۸ - رهوار طرب تاخته گیر، آخر چه
شماره ۴۳ - ای دل به طبیعت نفسی یکتا شو
شماره ۳۳ - در کوزه نشست گل چو رخسارش دید
شماره ۳۵ - بلبل همه شب به درد دل می نالید
شماره ۶۲ - ای شب مدد جان و جوانیم تویی
شماره ۶۳ - با ما خبری نداری ای بینایی
شماره ۷۵ - ابروت که آسمان بیاراید ازو
شماره ۳۱ - قیصر که زمین به پای حشمت فرسود
شماره ۳۸ - محراب چمن را زگل آمد قندیل
شماره ۳۲ - لعلش که دو صد گنج نهانی دارد
شماره ۳۳ - بر برگ گلت مورچه ره خواهد کرد
بخش ۱۴ - صفت بهار و شرح حال خویش در زندان و خاتمه
بخش ۱۵ - در تمثیل مناظرهٔ ماهی و سمندر با یکدیگر
شماره ۲۲ - آه کز سعی رقیبان یار ترک من گرفت