طبیعت

ابوالحسن فراهانی مفردات شماره ۷ - مشام گیرم و در گلستان روم ترسم بابافغانی غزلیات شماره ۱۳ - بهر گلشن که بینم مبتلایی رو نهم آنجا بابافغانی غزلیات شماره ۲۴ - عرضه مده بدور گل ساغر لاله گون مرا بابافغانی غزلیات شماره ۲۷ - صبحست و جلوه داده مستان پیاله ها را بابافغانی غزلیات شماره ۶۳ - بهار و لاله ما بی گل و پیاله گذشت بابافغانی غزلیات شماره ۷۶ - باران و موج آب و می و روز عشرتست بابافغانی غزلیات شماره ۱۱۸ - آمد سحاب و چهره ی گلها ز خواب شست بابافغانی غزلیات شماره ۱۲۷ - چمن ز سایه ی سروت چو گلشن ارمست بابافغانی غزلیات شماره ۱۵۵ - مرا به باده نه باغ و بهار شد باعث بابافغانی غزلیات شماره ۱۶۵ - گل آمد ساقیا محبوب گلرخسار می باید بابافغانی غزلیات شماره ۱۶۹ - مقیدان تو از یاد غیر خاموشند بابافغانی غزلیات شماره ۱۸۹ - خزان رسید و گلستان به آن جمال نماند بابافغانی غزلیات شماره ۲۰۲ - نوبهار آمد که بوی گل جهانرا خوش کند بابافغانی غزلیات شماره ۲۱۱ - آمد بهار و دل بمی و جام تازه شد بابافغانی غزلیات شماره ۲۱۵ - نظاره ی روی تو بسی خانه سیه کرد بابافغانی غزلیات شماره ۲۲۱ - ز گلگشت آمدی بنشین که مشک چین فرو ریزد بابافغانی غزلیات شماره ۲۲۶ - کنون که باد خزان فرش لعل فام کشید بابافغانی غزلیات شماره ۲۳۲ - هوا خوشبوی گشت و مرغ در پرواز می آید بابافغانی غزلیات شماره ۲۳۴ - روز گلگشتست و یاران برگ عشرت ساختند بابافغانی غزلیات شماره ۲۳۵ - بیا که شاهد گل شمع بوستان گردید