طبیعت

خیالی بخارایی غزلیات شماره ۵۲ - چمن را تا نسیمت در دماغ است خیالی بخارایی غزلیات شماره ۶۴ - زلف تو را که شامِ پریشانی من است خیالی بخارایی غزلیات شماره ۱۲۴ - به جهان لطیف طبعی که ز خود ملال دارد خیالی بخارایی غزلیات شماره ۱۳۹ - تا دل به وصف آن دهن عرض تکلّم می کند خیالی بخارایی غزلیات شماره ۲۲۸ - گهی که باغ ز فصل بهار یاد دهد خیالی بخارایی غزلیات شماره ۳۲۴ - تا چمن دم زد ز لطف عارض رعنای او خیالی بخارایی غزلیات شماره ۳۵۰ - ای که در عالم خوبی به لطافت علمی آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۱۱ - باد آورده بگلشن مژده نوروز را آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۳ - نمیدانم چه افغانست در گلشن هزاران را آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۱ - عشق بعقل بارها کرده کارزارها ‏ آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۶۴ - گرفتم نوبهارم دست داد و گشت و بستان ها آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۱۴۲ - عندلیبا در چمن آوازه آواز تست آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۱۸۳ - آن غمی را که کران نیست غم حرمانست آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۱۹۷ - المنتة لله که زنو عهد بهار است آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۱۶ - دریغ نعمت وصل بتان که در گذر است آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۲۲ - ساقی قدحی در ده از باده انگورت آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۷۷ - رعنا غزالم فصل بهار است آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۰۵ - گویند بهار است و جهان رشگ بهشت است آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۱۰ - وقت آنست که بیرون فکنی رخت از کاخ آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۶۹ - طرب ایبلبلان بهار آمد