غزل ۵۹ - ای قبلهٔ حاجات ملک طرف کلاهت
غزل ۶۱ - زیبی که بشکل هرنگار است
غزل ۶۴ - ای نقش چکل چوگل محدث
غزل ۶۵ - دل را به تمنّا ز تو دیدار و دگر هیچ
غزل ۶۶ - جستهام شیرین سخن یاری فصیح
غزل ۶۷ - دل و دین می کنی یغما بدین رخ
غزل ۶۸ - تا کی ز غمت ناله و فریاد توان کرد
غزل ۶۹ - ترادوشینه بر لب جام و غیر اندر مقابل بود
غزل ۷۰ - تا بکی یار بکام دگران خواهد بود
غزل ۷۱ - مستانه بیرون تاخته تا عقل و دین یغما کند
غزل ۷۳ - تشنهٔ نوش لبت چشمهٔ حیوان چکند
غزل ۷۵ - گر راندیم ز بزم و شدی همنشین غیر
غزل ۷۶ - به محفلی که تو ای چون منی که راه دهد
غزل ۷۷ - زمین خوردازمیش دُردی چوچشمش پرخماری شد
غزل ۷۸ - که انداین کاروان یارب چه کس میرفت و میآمد
غزل ۷۹ - حسن رخی کان تراست ماه ندارد
غزل ۸۰ - به این لطافت و رو تازه ارغوان نشود
غزل ۸۱ - دل بشد از دست یاران فکر درمانش کنید
غزل ۸۴ - بمن گر یک نظر آن ماه زیبا منظر اندازد
غزل ۸۵ - خورد چشم سیهت خون مسلمانی چند