غزل ۶۱۸ - همه کس را تن و اندام و جمال است و جوانی
غزل ۶۲۰ - فرخ صباح آن که تو بر وی نظر کنی
غزل ۶۳۱ - وقت آن آمد که خوش باشد کنار سبزه جوی
رباعی ۶ - روزی گفتی شبی کنم دلشادت
رباعی ۱۳ - سرو از قدت اندازهٔ بالا بردست
رباعی ۲۱ - ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوست
رباعی ۳۰ - روی تو به فال دارم ای حور نژاد
رباعی ۳۸ - خالی که مرا عاجز و محتال بکرد
رباعی ۴۱ - ای باد چو عزم آن زمین خواهی کرد
رباعی ۴۹ - ما را به چه روی از تو صبوری باشد
رباعی ۸۰ - ای دست جفای تو چو زلف تو دراز
رباعی ۸۱ - تا سر نکنم در سرت ای مایهٔ ناز
رباعی ۸۳ - ای ماه شبافروز شبستانافروز
رباعی ۱۰۵ - هر گه که نظر بر گل رویت فکنم
رباعی ۱۲۴ - یک روز به اتفاق صحرا من و تو
رباعی ۱۲۶ - نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه
قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱ - تغزل و ستایش صاحب دیوان
قصیدهٔ شمارهٔ ۴۶ - مطلع دوم
ایضا فی الغزل
وله ایضا