خنده برق
شراب بوسه
شاخک شمعدانی
اندام او
دلت می لرزد از اندیشهٔ مرگ
نوا در ساز جان از زخمهٔ تو
ندانم باده ام یا ساغرم من
بخود نازم گدای بی نیازم
عجم از نغمه ام آتش بجان است
ز جان بیقرار آتش گشادم
آشنا هر خار را از قصهٔ ما ساختی
به شاخ زندگی ما نمی ز تشنه لبی است
دلیل منزل شوقم به دامنم آویز
سوز سخن ز نالهٔ مستانهٔ دل است
این دل که مرا دادی لبریز یقین بادا
یاد ایامی که خوردم باده ها با چنگ و نی
جهان ما همه خاک است و پی سپر گردد
به سواد دیدهٔ تو نظر آفریده ام من
مناجات
قندهار و زیارت خرقه مبارک