غم پنهاں که بی گفتن عیان است
نماند آن تاب و تب در خون نابش
زبان ما غریبان از نگاهیست
نم و رنگ از دم بادی نجویم
بکوی تو گداز یک نوا بس
بخود باز او دامان دلی گیر
اگر خاک تو از جان محرمی نیست
بگو از من به پرویزان این عصر
غزل ۴ - او سپهر و من کف خاک، او کجا و من کجا
غزل ۱۴ - صبح پیری اثر قطع امید است اینجا
غزل ۱۹ - کسی در بندغفلتماندهای چون منندید اینجا
غزل ۲۰ - به مهر مادرگیتی مکش رنج امید اینجا
غزل ۲۴ - درمحفل ما ومنم، محو صفیر هرصدا
غزل ۳۳ - پریشان نسخهکرد اجزای مژگان تر ما را
غزل ۳۶ - گذشتاز چرخ و بگرفتآبله چشمثریا را
غزل ۶۸ - پرتو آهی ز جیبتگل نکرد ای دل چرا
غزل ۸۲ - تا بهکی در پرده دارم آه بیتأثیر را
غزل ۱۰۲ - بهار اندیشهٔ صدرنگ عشرتکرد بسمل را
غزل ۱۱۳ - کیستکز راه تو چون خاشاک بردارد مرا
غزل ۱۴۸ - به حیرت آینه پرداختند روی تو را