غزل ۳۷۱ - پیوسته است از مژه بر دیدهها نقاب
غزل ۳۷۳ - باز درگلشن ز خویشم میبرد افسون آب
غزل ۳۸۱ - بود داغ من مردم دیدهٔ شب
غزل ۴۰۴ - یاد وصلی کردم آغوش من دیوانه سوخت
غزل ۴۱۰ - زاهد،کهبادش، آفت ایمان شکست و ریخت
غزل ۴۱۲ - بسکه از طرز خرامت جلوهٔ مستانه ریخت
غزل ۴۱۳ - شوخ بیباکیکه رنگ عیش هر کاشانه ریخت
غزل ۴۲۸ - ز آهم نخل حسرت شعله بالاست
غزل ۴۳۴ - عشرتفروز انجمن هستیام حیاست
غزل ۴۴۶ - یاد آن جلوه ز چشمم گره اشک گشاست
غزل ۴۴۷ - بازگردون در عبیرافشانی زلف شب است
غزل ۴۵۰ - بسکه سودای توام سرتا به پا زنجیر پاست
غزل ۴۷۵ - به خوان لذت دنیاگزند بسیار است
غزل ۴۸۵ - ز خود رمیدن دل بسکه شوخیانگیز است
غزل ۴۹۹ - سرمایهٔ عذر طلبم از همه بیش است
غزل ۵۰۵ - از بس قماش دامن دلدار نازک است
غزل ۵۰۷ - یار دور است ز ما تا به نظر نزدیک است
غزل ۵۱۲ - بسکه ساز این بساط آشفتگیهای دل است
غزل ۵۱۹ - داغ اگر حلقه زند ساغر صهبای دل است
غزل ۵۲۶ - شوکت شاهیام از فیض جنون در قدم است