فلسفه

خیام رباعیات رباعی ۵۳ - چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ خیام رباعیات رباعی ۵۴ - آنانکه محیط فضل و آداب شدند خیام رباعیات رباعی ۵۵ - آن را که به صحرای علل تاخته‌اند خیام رباعیات رباعی ۵۶ - آنها که کهن شدند و اینها که نوند خیام رباعیات رباعی ۵۷ - آن کس که زمین و چرخ و افلاک نهاد خیام رباعیات رباعی ۵۸ - آرند یکی و دیگری بربایند خیام رباعیات رباعی ۵۹ - اجرام که ساکنان این ایوانند خیام رباعیات رباعی ۶۰ - از آمدنم نبود گردون را سود خیام رباعیات رباعی ۶۱ - از رنج کشیدن آدمی حر گردد خیام رباعیات رباعی ۶۲ - افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد خیام رباعیات رباعی ۶۳ - افسوس که نامه جوانی طی شد خیام رباعیات رباعی ۶۴ - ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود خیام رباعیات رباعی ۶۵ - این عقل که در ره سعادت پوید خیام رباعیات رباعی ۶۶ - این قافله عمر عجب می گذرد خیام رباعیات رباعی ۶۷ - بر پشت من از زمانه تو میاید خیام رباعیات رباعی ۶۸ - بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشد خیام رباعیات رباعی ۶۹ - بر چشم تو عالم ارچه می‌آرایند خیام رباعیات رباعی ۷۰ - بر من قلم قضا چو بی من رانند خیام رباعیات رباعی ۷۱ - تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد خیام رباعیات رباعی ۷۲ - تا راه قلندری نپویی نشود