مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۹۶ - خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند میدهی؟
خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند میدهی؟ ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۵۳ - انگشتری
تا لب جانان ز تنگی شکل انگشتر گرفت سعیدا : رباعیات
شماره ۳۸ - تا پیش خدایت سفری حاجت نیست
تا پیش خدایت سفری حاجت نیست نهج البلاغه : حکمت ها
ارزش قناعت و خوش خلقى
وَ قَالَ عليهالسلام كَفَى بِالْقَنَاعَةِ مُلْكاً وَ بِحُسْنِ اَلْخُلُقِ نَعِيماً نشاط اصفهانی : مفردات
شماره ۲۸ - میروم تا چه کند مکرمت باده فروش
میروم تا چه کند مکرمت باده فروش فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۳۳ - چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را
چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را مولوی : غزلیات
غزل ۲۷۵۹ - گویم سخن لب تو، یا نی؟
گویم سخن لب تو، یا نی؟ جامی : سبحةالابرار
بخش ۲۵ - عقد ششم در بیان آنکه ذات حق سبحانه حقیقت وجود است و هر حقیقت که مشهود است به سریان ذاتی وی موجود است
بعد ازان مرغ ظهورش پر و بال سعدی : مفردات
بیت ۶۷
این باد و بروت و نخوت اندر بینی سعدی : رباعیات
رباعی ۱۱۳ - ما حاصل عمری به دمی بفروشیم
ما حاصل عمری به دمی بفروشیم سعدی : قطعات
شماره ۱۹۷ - مرا گر صاحب دیوان اعلی
مرا گر صاحب دیوان اعلی رودکی : ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه
بخش ۵۵ - آتشی بنشاند از تن تفت و تیز
آتشی بنشاند از تن تفت و تیز پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
بیت
سزای رنجبر گلشن امید، بس است سعدی : باب هشتم در آداب صحبت
شماره ۸۵ - دروغ گفتن، به ضربتِ لازم مانَد
دروغ گفتن، به ضربتِ لازم مانَد که اگر نیز جراحت درست شود، نشان بمانَد. چون برادران یوسف که به دروغی موسوم شدند نیز به راست گفتن ایشان اعتماد نماند. قالَ بَل سَوَّلَت لَکُم اَنفُسُکُم اَمرا. فریدون مشیری : نوایی هماهنگ باران
عدالت
گفت روزی به من خدای بزرگ واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۲۳۳ - بکش تیغ ای ستمگر تا جهانی جان بکف گردد
بکش تیغ ای ستمگر تا جهانی جان بکف گردد مولوی : غزلیات
غزل ۲۷ - آن خواجه را در کوی ما، در گل فرو رفتهست پا
آن خواجه را در کوی ما، در گل فرو رفتهست پا پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
شوق برابری
نارونی بود به هندوستان اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شمارهٔ ۲۶۰ - الرجاء
از لطف تو هیچ بنده نومید نشد جامی : سلامان و ابسال
بخش ۲۲ - منقاد شدن سلامان حکیم را
چون سلامان گشت تسلیم حکیم
غزل ۲۴۹۶ - خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند میدهی؟
خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند میدهی؟ ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۵۳ - انگشتری
تا لب جانان ز تنگی شکل انگشتر گرفت سعیدا : رباعیات
شماره ۳۸ - تا پیش خدایت سفری حاجت نیست
تا پیش خدایت سفری حاجت نیست نهج البلاغه : حکمت ها
ارزش قناعت و خوش خلقى
وَ قَالَ عليهالسلام كَفَى بِالْقَنَاعَةِ مُلْكاً وَ بِحُسْنِ اَلْخُلُقِ نَعِيماً نشاط اصفهانی : مفردات
شماره ۲۸ - میروم تا چه کند مکرمت باده فروش
میروم تا چه کند مکرمت باده فروش فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۳۳ - چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را
چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را مولوی : غزلیات
غزل ۲۷۵۹ - گویم سخن لب تو، یا نی؟
گویم سخن لب تو، یا نی؟ جامی : سبحةالابرار
بخش ۲۵ - عقد ششم در بیان آنکه ذات حق سبحانه حقیقت وجود است و هر حقیقت که مشهود است به سریان ذاتی وی موجود است
بعد ازان مرغ ظهورش پر و بال سعدی : مفردات
بیت ۶۷
این باد و بروت و نخوت اندر بینی سعدی : رباعیات
رباعی ۱۱۳ - ما حاصل عمری به دمی بفروشیم
ما حاصل عمری به دمی بفروشیم سعدی : قطعات
شماره ۱۹۷ - مرا گر صاحب دیوان اعلی
مرا گر صاحب دیوان اعلی رودکی : ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه
بخش ۵۵ - آتشی بنشاند از تن تفت و تیز
آتشی بنشاند از تن تفت و تیز پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
بیت
سزای رنجبر گلشن امید، بس است سعدی : باب هشتم در آداب صحبت
شماره ۸۵ - دروغ گفتن، به ضربتِ لازم مانَد
دروغ گفتن، به ضربتِ لازم مانَد که اگر نیز جراحت درست شود، نشان بمانَد. چون برادران یوسف که به دروغی موسوم شدند نیز به راست گفتن ایشان اعتماد نماند. قالَ بَل سَوَّلَت لَکُم اَنفُسُکُم اَمرا. فریدون مشیری : نوایی هماهنگ باران
عدالت
گفت روزی به من خدای بزرگ واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۲۳۳ - بکش تیغ ای ستمگر تا جهانی جان بکف گردد
بکش تیغ ای ستمگر تا جهانی جان بکف گردد مولوی : غزلیات
غزل ۲۷ - آن خواجه را در کوی ما، در گل فرو رفتهست پا
آن خواجه را در کوی ما، در گل فرو رفتهست پا پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
شوق برابری
نارونی بود به هندوستان اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شمارهٔ ۲۶۰ - الرجاء
از لطف تو هیچ بنده نومید نشد جامی : سلامان و ابسال
بخش ۲۲ - منقاد شدن سلامان حکیم را
چون سلامان گشت تسلیم حکیم
