ظهیرالدین فاریابی : قصاید
شماره ۶۵ - دوش در وقت آنک ضلّ زمین
دوش در وقت آنک ضلّ زمین اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۴۹ - آن شمع که پروانه صفت بال و پرم سوخت
آن شمع که پروانه صفت بال و پرم سوخت انوری : مقطعات
شمارهٔ ۳۰۸ - در شکایت از ممدوح خویش حمیدالدین
دراز گشت حدیث درازدستی ما صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۸۱۵ - گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟
گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۱۷۷ - کسی کز عقل وحشی شد چون مجنون بد نمی بیند
کسی کز عقل وحشی شد چون مجنون بد نمی بیند رشیدالدین میبدی : ۲۳- سورة المؤمنون- مکیّة
۴ - النوبة الاولى
قوله تعالى: «ادْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ السَّیِّئَةَ» بدیشان پاسخ ده بهر چه آن نیکوتر، «نَحْنُ أَعْلَمُ بِما یَصِفُونَ» (۹۶) ما دانائیم بآنچه ایشان گویند. عطار نیشابوری : باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه
شماره ۶ - پروانه به شمع گفت: من بیش از تو
پروانه به شمع گفت: من بیش از تو شاه نعمتالله ولی : قطعات
قطعه ۱ - قرب صدسال عمر من بگذشت
قرب صدسال عمر من بگذشت قاسم انوار : غزلیات
شماره ۱۷۴ - میان مجلس رندان حدیث فردا نیست
میان مجلس رندان حدیث فردا نیست شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۸۳۳ - ای مرا در هر سخن بحری گر
ای مرا در هر سخن بحری گر ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۵۳۰ - ای زاده خاطر من از تاب و توان
ای زاده خاطر من از تاب و توان کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۴۲۹ - بسکه سودای سر کوی تو پیچد در سرم
بسکه سودای سر کوی تو پیچد در سرم صفایی جندقی : ترکیب ۱۱۴بندی عاشورایی
بند ۳۴ - آمد رباب کای شوی بی یار و یاورم
آمد رباب کای شوی بی یار و یاورم امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۶۲ - ندانستم که اهلیت گناهست
ندانستم که اهلیت گناهست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۲۳۵ - عندلیب ما ندارد تاب استغنای گل
عندلیب ما ندارد تاب استغنای گل جلال عضد : قطعات
شماره ۱۶ - هرچه پیش آید از زمانه تو را
هرچه پیش آید از زمانه تو را ابن یمین فَرومَدی : غزلیات
شماره ۷۰ - کشور حسن تو امروز بکام دل ماست
کشور حسن تو امروز بکام دل ماست عطار نیشابوری : باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد
شماره ۵۳ - هر لحظه مرا چو شمع سوز افزون شد
هر لحظه مرا چو شمع سوز افزون شد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۵۸۲ - دیدهٔ ما چو روی او بیند
دیدهٔ ما چو روی او بیند حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۷۰۱ - آن را که گمان شود یقینش
آن را که گمان شود یقینش
شماره ۶۵ - دوش در وقت آنک ضلّ زمین
دوش در وقت آنک ضلّ زمین اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۴۹ - آن شمع که پروانه صفت بال و پرم سوخت
آن شمع که پروانه صفت بال و پرم سوخت انوری : مقطعات
شمارهٔ ۳۰۸ - در شکایت از ممدوح خویش حمیدالدین
دراز گشت حدیث درازدستی ما صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۸۱۵ - گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟
گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۱۷۷ - کسی کز عقل وحشی شد چون مجنون بد نمی بیند
کسی کز عقل وحشی شد چون مجنون بد نمی بیند رشیدالدین میبدی : ۲۳- سورة المؤمنون- مکیّة
۴ - النوبة الاولى
قوله تعالى: «ادْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ السَّیِّئَةَ» بدیشان پاسخ ده بهر چه آن نیکوتر، «نَحْنُ أَعْلَمُ بِما یَصِفُونَ» (۹۶) ما دانائیم بآنچه ایشان گویند. عطار نیشابوری : باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه
شماره ۶ - پروانه به شمع گفت: من بیش از تو
پروانه به شمع گفت: من بیش از تو شاه نعمتالله ولی : قطعات
قطعه ۱ - قرب صدسال عمر من بگذشت
قرب صدسال عمر من بگذشت قاسم انوار : غزلیات
شماره ۱۷۴ - میان مجلس رندان حدیث فردا نیست
میان مجلس رندان حدیث فردا نیست شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۸۳۳ - ای مرا در هر سخن بحری گر
ای مرا در هر سخن بحری گر ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۵۳۰ - ای زاده خاطر من از تاب و توان
ای زاده خاطر من از تاب و توان کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۴۲۹ - بسکه سودای سر کوی تو پیچد در سرم
بسکه سودای سر کوی تو پیچد در سرم صفایی جندقی : ترکیب ۱۱۴بندی عاشورایی
بند ۳۴ - آمد رباب کای شوی بی یار و یاورم
آمد رباب کای شوی بی یار و یاورم امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۶۲ - ندانستم که اهلیت گناهست
ندانستم که اهلیت گناهست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۲۳۵ - عندلیب ما ندارد تاب استغنای گل
عندلیب ما ندارد تاب استغنای گل جلال عضد : قطعات
شماره ۱۶ - هرچه پیش آید از زمانه تو را
هرچه پیش آید از زمانه تو را ابن یمین فَرومَدی : غزلیات
شماره ۷۰ - کشور حسن تو امروز بکام دل ماست
کشور حسن تو امروز بکام دل ماست عطار نیشابوری : باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد
شماره ۵۳ - هر لحظه مرا چو شمع سوز افزون شد
هر لحظه مرا چو شمع سوز افزون شد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۵۸۲ - دیدهٔ ما چو روی او بیند
دیدهٔ ما چو روی او بیند حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۷۰۱ - آن را که گمان شود یقینش
آن را که گمان شود یقینش
