فرخی یزدی : رباعیات
شماره ۳۰۳ - روزی که به تاج طعنه سخت زدیم
روزی که به تاج طعنه سخت زدیم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۷۲ - عاشقی و باده نوشی کار ماست
عاشقی و باده نوشی کار ماست سعدی : غزلیات
غزل ۲۶۲ - عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود
عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود عطار نیشابوری : باب چهلم: در ناز و بیوفائی معشوق
شماره ۲۸ - ماهی که دلم زو به بلا افتادست
ماهی که دلم زو به بلا افتادست جامی : سبحةالابرار
بخش ۴۵ - مناجات در توجه به مقام صبر بعد از تحقق به مقام فقر
ای به سویت همه را روی نیاز جامی : تحفةالاحرار
بخش ۲۴ - مقاله دوم در بیان آفرینش آدم که آیینه ذات و مظهر جمعیت اسماء و صفات آفریننده است سبحانه و تعالی
پیش که از ابر صفا نم نبود حافظ : غزلیات
غزل ۳۴۳ - چل سال بیش رفت که من لاف میزنم
چل سال بیش رفت که من لاف میزنم ملکالشعرای بهار : مثنویات
شمارهٔ ۴۸ - خانهٔ آهن
یکی پادشا خانهزآهن بساخت کمال خجندی : غزلیات
شماره ۲۱۵ - گر چه از باران دیده خاک آن کو پر گل است
گر چه از باران دیده خاک آن کو پر گل است صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۹۲ - راستی مردم از آندم که بصلب پدرند
راستی مردم از آندم که بصلب پدرند ادیب الممالک : غزلیات
شماره ۶ - شنیدم کودکی گفتا به همشاگرد خود یارب
شنیدم کودکی گفتا به همشاگرد خود یارب نهج البلاغه : خطبه ها
در توصیف یکی از یارانش
و من كلام له عليهالسلام يريد به بعض أصحابه لِلَّهِ بَلاَءُ فُلاَنٍ فَلَقَدْ قَوَّمَ اَلْأَوَدَ وَ دَاوَى اَلْعَمَدَ وَ أَقَامَ اَلسُّنَّةَ وَ خَلَّفَ اَلْفِتْنَةَ جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۲ - افتتاح نامه به نام یگانه ای که چشمه روشن مهر از دریای نوالش یک نم است و دفتر ملون سپهر از آیات کمالش یک رقم
به نام آن که نامش حرز جانهاست سعدی : قطعات
شماره ۴۹ - پسر نورسیده شاید بود
پسر نورسیده شاید بود فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۱۴۵ - دل در اندیشهٔ آن زلف گره گیر افتاد
دل در اندیشهٔ آن زلف گره گیر افتاد ساختار و قالبهای شعری : قالب های شعر کهن فارسی
رباعی
چهار مصراع است كه مصراع سوم آن معمولا قافیه ندارد. درون مایه ای عارفانه، عاشقانه یا فلسفی دارد. مناسب ترین قالب برای لحظه های كوتاه شاعرانه است و در همه دوره ها رواج داشته است. رباعی یک قالب خاص ایرانی است و خیام، عطار، مولوی و بابا افضل سرایندگان نامدار رباعی اند. وقت است كه در بر آشنایی بزنیم تا بر گل و سبزه تكیه جایی بزنیم زان پیش كه دست و پا فروبندد مرگ آخر كم از آن كه دست و پایی بزنیم ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۲۲۳ - تنازع بقا
زندگی جنگست جانا بهرجنگ آماده شو صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۱۵ - چون خصر ره بچشمهٔ حیوانم آرزوست
چون خصر ره بچشمهٔ حیوانم آرزوست وفایی مهابادی : غزلیات
شماره ۳۴ - رفتم کنارش امروز جا گوشوارهام داد
رفتم کنارش امروز جا گوشوارهام داد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۵۲ - دوش رفتم در خرابات مغان رندانه مست
دوش رفتم در خرابات مغان رندانه مست
شماره ۳۰۳ - روزی که به تاج طعنه سخت زدیم
روزی که به تاج طعنه سخت زدیم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۷۲ - عاشقی و باده نوشی کار ماست
عاشقی و باده نوشی کار ماست سعدی : غزلیات
غزل ۲۶۲ - عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود
عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود عطار نیشابوری : باب چهلم: در ناز و بیوفائی معشوق
شماره ۲۸ - ماهی که دلم زو به بلا افتادست
ماهی که دلم زو به بلا افتادست جامی : سبحةالابرار
بخش ۴۵ - مناجات در توجه به مقام صبر بعد از تحقق به مقام فقر
ای به سویت همه را روی نیاز جامی : تحفةالاحرار
بخش ۲۴ - مقاله دوم در بیان آفرینش آدم که آیینه ذات و مظهر جمعیت اسماء و صفات آفریننده است سبحانه و تعالی
پیش که از ابر صفا نم نبود حافظ : غزلیات
غزل ۳۴۳ - چل سال بیش رفت که من لاف میزنم
چل سال بیش رفت که من لاف میزنم ملکالشعرای بهار : مثنویات
شمارهٔ ۴۸ - خانهٔ آهن
یکی پادشا خانهزآهن بساخت کمال خجندی : غزلیات
شماره ۲۱۵ - گر چه از باران دیده خاک آن کو پر گل است
گر چه از باران دیده خاک آن کو پر گل است صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۹۲ - راستی مردم از آندم که بصلب پدرند
راستی مردم از آندم که بصلب پدرند ادیب الممالک : غزلیات
شماره ۶ - شنیدم کودکی گفتا به همشاگرد خود یارب
شنیدم کودکی گفتا به همشاگرد خود یارب نهج البلاغه : خطبه ها
در توصیف یکی از یارانش
و من كلام له عليهالسلام يريد به بعض أصحابه لِلَّهِ بَلاَءُ فُلاَنٍ فَلَقَدْ قَوَّمَ اَلْأَوَدَ وَ دَاوَى اَلْعَمَدَ وَ أَقَامَ اَلسُّنَّةَ وَ خَلَّفَ اَلْفِتْنَةَ جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۲ - افتتاح نامه به نام یگانه ای که چشمه روشن مهر از دریای نوالش یک نم است و دفتر ملون سپهر از آیات کمالش یک رقم
به نام آن که نامش حرز جانهاست سعدی : قطعات
شماره ۴۹ - پسر نورسیده شاید بود
پسر نورسیده شاید بود فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۱۴۵ - دل در اندیشهٔ آن زلف گره گیر افتاد
دل در اندیشهٔ آن زلف گره گیر افتاد ساختار و قالبهای شعری : قالب های شعر کهن فارسی
رباعی
چهار مصراع است كه مصراع سوم آن معمولا قافیه ندارد. درون مایه ای عارفانه، عاشقانه یا فلسفی دارد. مناسب ترین قالب برای لحظه های كوتاه شاعرانه است و در همه دوره ها رواج داشته است. رباعی یک قالب خاص ایرانی است و خیام، عطار، مولوی و بابا افضل سرایندگان نامدار رباعی اند. وقت است كه در بر آشنایی بزنیم تا بر گل و سبزه تكیه جایی بزنیم زان پیش كه دست و پا فروبندد مرگ آخر كم از آن كه دست و پایی بزنیم ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۲۲۳ - تنازع بقا
زندگی جنگست جانا بهرجنگ آماده شو صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۱۵ - چون خصر ره بچشمهٔ حیوانم آرزوست
چون خصر ره بچشمهٔ حیوانم آرزوست وفایی مهابادی : غزلیات
شماره ۳۴ - رفتم کنارش امروز جا گوشوارهام داد
رفتم کنارش امروز جا گوشوارهام داد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۵۲ - دوش رفتم در خرابات مغان رندانه مست
دوش رفتم در خرابات مغان رندانه مست
