شماره ۸۵ - بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشست
شماره ۱۱۸ - زبان شانه درازست بر سر عالم
شماره ۱۲۶ - هزار گرگ هوس در کمین عصمت توست
شماره ۱۳۰ - ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟
شماره ۱۴۹ - ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیست
شماره ۱۹۳ - می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟
شماره ۲۱۴ - زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتند
شماره ۲۳۲ - (غبارم را نسیم ناتوانی دربدر دارد
شماره ۲۳۶ - برای دیگران صد گل گشایش بر جبین دارد
شماره ۲۷۶ - (جنون از نشأه هشیاری من ننگ می گیرد
شماره ۲۸۰ - کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشان
شماره ۲۸۹ - ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شد
شماره ۳۶۱ - مس وجود مرا درد کیمیا باشد
شماره ۳۷۲ - محنت مردم آزاده فزونتر باشد
شماره ۳۷۵ - ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اند
شماره ۳۹۴ - چندان که ممکن است کسی مردمی کند
شماره ۴۲۰ - تنها نه کار من به نگاه نخست کرد
شماره ۴۲۹ - گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرد
شماره ۴۳۰ - مردم ز حد خویش برون پا نهاده اند
شماره ۴۳۲ - این ریش پروران که گرفتار شانه اند