اندوه

اقبال لاهوری زبور عجم هوای خانه و منزل ندارم اقبال لاهوری زبور عجم از چشم ساقی مست شرابم اقبال لاهوری زبور عجم بجهان دردمندان تو بگو چه کار داری اقبال لاهوری زبور عجم جانم در آویخت با روزگاران اقبال لاهوری زبور عجم به تسلئی که دادی نگذاشت کار خود را اقبال لاهوری زبور عجم من هیچ نمی ترسم از حادثهٔ شب ها اقبال لاهوری زبور عجم هنگامه را که بست درین دیر دیر پای اقبال لاهوری ارمغان حجاز دل ما بیدلان بردند و رفتند اقبال لاهوری ارمغان حجاز چه شور است این که در آب و گل افتاد اقبال لاهوری ارمغان حجاز روم راهی که او را منزلی نیست اقبال لاهوری ارمغان حجاز دلی در سینه دارم بی سروری اقبال لاهوری ارمغان حجاز متاع من دل درد آشنای است اقبال لاهوری ارمغان حجاز دل از دست کسی بردن نداند اقبال لاهوری ارمغان حجاز دل ما از کنار ما رمیده اقبال لاهوری ارمغان حجاز ندانم دل شهید جلوه کیست اقبال لاهوری ارمغان حجاز غم پنهاں که بی گفتن عیان است اقبال لاهوری ارمغان حجاز نماند آن تاب و تب در خون نابش اقبال لاهوری ارمغان حجاز بدست می کشان خالی ایاغ است اقبال لاهوری ارمغان حجاز نگویم از فرو فالی که بگذشت اقبال لاهوری ارمغان حجاز مرا در عصر بی سوز آفریدند