فی الحكایة
الحكایة و التمثیل
الحكایة و التمثیل
حكایت
بخش ۱۰۹ - حکایت
حکایت درین معنی که مسئلهٔ نفی خودی از مخترعات اقوام مغلوبهٔ بنی نوع انسان است که به این طریق مخفی اخلاق اقوام غالبه را ضعیف میسازند
جوانی خوش گلی رنگین کلاهی
شتر را بچه او گفت در دشت
چه شیطانی خرامش واژگونی
حکایت ۴ - طایفهٔ دزدانِ عرب بر سرِ کوهی نشسته بودند
حکایت ۲۸ - یکی را از ملوک مدّتِ عمر سپری شد؛ قایم‌مقامی نداشت
حکایت ۳۷ - مریدی گفت پیر را: چه کنم کز خَلایق به رنج اندرم
حکایت ۱۷ - هم چنین در قاعِ بسیط مسافری گم شده بود
حکایت ۲۳ - صیّادی ضعیف را ماهیِ قوی به دام اندر افتاد
حکایت ۱۳ - طوطیی با زاغ در قفس کردند و از قُبحِ مشاهدهٔ او مُجاهده می‌برد
بخش ۵ - حکایت دزد نادان
بخش ۱۱ - چون دمنه از این سخن فارغ شد اعجاب شیر بدو زیادت گشت و جوابهای نیکو و ثناهای بسیار فرمود و با او الفی تمام گرفت. ودمنه بفرصت خلوت طلبید و گفت: مدتی است
بخش ۱۳ - شیر را سخن موافق آمد. دمنه برحسب مراد و اشارت او برفت. چون از چشم شیر غایب گشت شیر تاملی کرد و از فرستادن دمنه پشیمان شد و با خود گفت: در امضای این را
بخش ۱۴ - شیر در این فکرت مضطرب گشت، می‌خاست و می‌نشست و چشم براه می‌داشت. ناگاه دمنه از دور پدید آمد. اندکی بیارامید وبرجای خویش قرار گرفت. چون بدو پیوست پرسید
بخش ۱۷ - چون دمنه بدید که شیر در تقریب گاو چه ترحیب می‌نماید و هر ساعت در اصطفا و اجتبای وی می‌افزاید دست حسد سرمه بیداری در چشم وی کشید و فروغ خشم آتش غیرت در
دسترسی سریع
صفحات برجسته
گشت و گذار
با گوهرین
۱۳۹۵ - ۱۴۰۵
