بخش ۷ - حکایت شش - حکیم موصلی و خواجه نظام الملک
بخش ۶ - حکایت پنج - ابوعلی سینا و شفای بیمار عشق
شماره ۱۸۲ - قانع دلا به خشگ و تر روزگار باش
شمارهٔ ۲ - فی رثاء الامام موسی الکاظم علیه السلام
بخش ۱ - بنام خداوند بخشایشگر مهربان
بخش ۱۳۳ - در بیان آنکه مولانا قدسنا اللّه بسره العزیز در غیب مشاهده میکرد و قطبی را دید که چهار هزار مرید داشت. همه اولیاء گشته و بحق رسیده، در چله از حق تعالی حالتی و مقامی میخواست که بدان نرسیده بود و در تمنای آن یارب یارب میگفت تا حدی بزرگ بود که بموافقت او همه اجزای زمین و آسمان و ارواح سفلی و علوی یارب میگفتند. نور خدای تعالی بمقدار سپری لطیف برگوش مولانا شمس الدین تبریزی عظم اللّه ذکره میزد و میگفت لبیک لبیک. چون سه بار آن معنی مکرر شد، شمس الدین از سر ناز گفت که، یارب آن شیخ میگوید، لبیک با اوگو. در حال پی آن سخن نور پیاپی بر گوش مولانا شمس الدین تبریزی میزد که لبیک لبیک لبیک.
بخش ۱۱ - ابوسعید مهنه قُدِّسَ سِرُّه
بخش ۱۲ - انصاری هروی نَوَّرَ اللّهُ مضجعه
بخش ۱۳ - احمد جامی قُدِّس سِرُّه
بخش ۱۴ - امین بلیانی قُدِّسَ سِرُّه
بخش ۱۷ - احمد غزالی طوسی قُدِّسَ سِرُّه
بخش ۱۸ - اوحدی کرمانی
بخش ۱۹ - آذری طوسی قُدِّسَ سِرُّه
بخش ۲۰ - اسیری لاهیجی رحمة اللّه علیه
بخش ۲۱ - ابوعلی رودباری قُدِّسَ سِرُّه
بخش ۲۳ - انسی جنابذی
بخش ۲۴ - ابوعلی مصری
بخش ۲۶ - ابراهیم بدخشانی
بخش ۳۲ - بوحفص خوزی
بخش ۳۳ - برهان کرمانی