شماره ۲۳۲ - زان چشم سیه که دل سیه میگردد
شماره ۲۳۷ - گاهیم به عشق و مستی آموختهاند
شماره ۲۴۱ - خاک قدم تو نافه چین ارزد
شماره ۲۴۲ - آمد غم دل که آب آدم ببرد
شماره ۲۴۵ - گر سینه ما چاک ز نظاره بود
شماره ۲۵۳ - طاوس اگر بجلوه پر باز کند
شماره ۲۵۷ - در هودج عشق عقل واپس نرسد
شماره ۲۵۸ - گاهم ره بتخانه نکو میآید
شماره ۲۵۹ - دل کز تو پریچهره مشوش باشد
شماره ۲۶۲ - اهلی که ره علم و هنر میسپرد
شماره ۲۶۸ - عیش و طرب از مایه هستی خیزد
شماره ۲۶۹ - ایسرو سهی هر که هوای تو کند
شماره ۲۷۵ - آنسرو قدان که گلرخ و ماه وشند
شماره ۲۷۷ - یارب دل کس جز از تو خرم نشود
شماره ۲۷۸ - از هر چه در این دایره موجود بود
شماره ۲۷۹ - آن جو که بریده گشت از چشمه خود
شماره ۲۸۱ - طایر صفتان بخلق زوری نگنند
شماره ۲۸۳ - روز غم اگر بکوتهی میگردد
شماره ۲۸۴ - خر نیست کسی که از جهان ناز خرد
شماره ۲۸۵ - اکسیر نظر ورای تعلیم بود