قصیده ۹۴ - برکن زخواب غفلت پورا سر
قصیده ۹۵ - ای کهن گشته در سرای غرور
قصیده ۹۷ - با خویشتن شمار کن ای هوشیار پیر
قصیده ۹۸ - ای چنبر گردنده بدین گوی مدور
قصیده ۹۹ - این زرد تن لاغر گل خوار سیه سار
قصیده ۱۰۰ - اصل نفع و ضر و مایهٔ خوب و زشت و خیر و شر
قصیده ۱۰۱ - ای به هوا و مراد این تن غدار
قصیده ۱۰۲ - یکی خانه کردند بس خوب و دلبر
قصیده ۱۰۳ - ای زده تکیه بر بلند سریر
قصیده ۱۰۴ - ای خوانده بسی علم و جهان گشته سراسر،
قصیده ۱۰۵ - ای ذات تو ناشده مصور
قصیده ۱۰۷ - ای حجت بسیار سخن، دفتر پیش آر
قصیده ۱۱۰ - هشیار باش و خفته مرو تیز بر ستور
قصیده ۱۱۳ - پند بدادمت من، ای پور، پار
قصیده ۱۱۵ - ای کهن گشته تن و دیده بسی نعمت و ناز
قصیده ۱۱۶ - ای تو را آروزی نعمت و ناز
قصیده ۱۱۸ - ای خداوند این کبود خراس
قصیده ۱۱۹ - ای بستهٔ خود کرده دل خلق به ناموس
قصیده ۱۲۰ - مرد را خوار چه دارد؟ تن خوش خوارش
قصیده ۱۲۱ - ای متحیر شده در کار خویش