شماره ۳۵ - ترسم که چو پیش ازین کم از کم نرسیم
شماره ۳۶ - ای هم نفسان فعل اجل میدانید
شماره ۳۷ - خوش باش دلا که نیک وبد میبرسد
شماره ۴۰ - چون گل بشکفت ساعتی برخیزیم
شماره ۴۸ - روزی که بود روز هلاک من و تو
شماره ۵۴ - آن لحظه که از اجل گریزان گردیم
شماره ۵۵ - جانا گل بین جامهٔ چاک آورده
شماره ۵۷ - صبح از پس کوه روی بنمود ای دوست
شماره ۵۹ - می خور که فلک بهر هلاک من و تو
شماره ۶۴ - زهرست غم این دل غمناک همه
شماره ۷۰ - دل در غم همدمی بفرسود و نیافت
شماره ۷۳ - جانا! می خور که چون گل تازه شکفت
شماره ۱ - بنگر ز صبا دامنِ گل چاک شده
شماره ۳ - ابری که رخ باغ کنون خواهد شست
شماره ۴۲ - غنچه که چو پسته لب شود خندانش
شماره ۵۱ - بشکفت گل و رونق شمشاد ببرد
شماره ۶۱ - آن را که درین حبسِ فنا باید مُرد
شماره ۶۲ - در عشق چو شمع با خطر نتوان زیست
شماره ۶۹ - بس شب که چو شمع با سحر باید بُرد
شماره ۱ - شمع آمد و گفت: هر دم آتش بیش است
دسترسی سریع
صفحات برجسته
گشت و گذار
با گوهرین
۱۳۹۵ - ۱۴۰۵
