شماره ۱ - هنگام بهار آمد و من بی رخ یار شماره ۲ - گل آمد و توبهٔ خلایق بشکست شماره ۳ - شد زنده زمین مرده از لطف بهار شماره ۴ - ای دلشدگان رخت به بستان آرید شماره ۵ - گل را چه محل کاو رخ زیبا دارد شماره ۶ - گل گفت که من ظریف و شهر آرایم شماره ۷ - می گرچه به هر جای لطیف است، مخور شماره ۸ - رهوار طرب تاخته گیر، آخر چه شماره ۹ - تا چند زنی تو از خیال مستی شماره ۱۰ - ای خورده شراب از قدح مشتاقی شماره ۱۱ - رو باده و بنگ را بکن در باقی شماره ۱۲ - بی می همه نوبهار عالم دی تست شماره ۱۳ - آبی که خللهای دماغ انگیزد شماره ۱۴ - حالی خواهی چنانک حال مردان شماره ۱۵ - هر کاو زخری سبزک آید خورشش شماره ۱۶ - این خوش پسران خوی پلنگ آوردند شماره ۱۷ - آن را بود از سماع کامی حاصل شماره ۱۸ - تا ظن نبری که راه حق بی ادبی است شماره ۱۹ - خواهی که بری تو گوی میدان سماع شماره ۲۰ - رقص آن نبود که هر زمان برخیزی شماره ۲۱ - در عشق زدیده اشک باید سفتن شماره ۲۲ - در راه طلب دیدهٔ خود را خون کن شماره ۲۳ - هر صاحب دل که او بر آلت باشد شماره ۲۴ - هان تا تو مدام دل به مستی ندهی شماره ۲۵ - جانا چو نئی نیک، بدآموز مباش شماره ۲۶ - این سکّهٔ زربین که به پول افتاده است شماره ۲۷ - در عالم عشق عقیل کُل مدهوش است شماره ۲۸ - امشب طرب تمام در دلها نیست شماره ۲۹ - امشب زطرب هیچ اثر پیدا نیست شماره ۳۰ - ما را زطرب نصیب از آن امشب نیست شماره ۳۱ - در مذهب ما سماع و مهمانی نیست شماره ۳۲ - درویش به رقص دست از آن افشاند شماره ۳۳ - عشقت به بهانه ای به سر شاید برد شماره ۳۴ - در رقص بتم چو آستین تر می کرد شماره ۳۵ - عقّال به جز پیروی دل نکنند شماره ۳۶ - در راه میان رهروان فرق بود شماره ۳۷ - در راه حقیقتی مجازی شاید شماره ۳۸ - بدبخت کسی بود که خدمت نکند شماره ۳۹ - دل وقت سماع بوی دلدار برد شماره ۴۰ - هرگه که مرا سوی تو آهنگ بود شماره ۴۱ - جنبیدن درویش مجازی نبود شماره ۴۲ - در مجمع عشق او صلایی باید شماره ۴۳ - ای دل به طبیعت نفسی یکتا شو شماره ۴۴ - بوی دم جان از دم نی می شنوم شماره ۴۵ - ای دل تو ز نی نالَه و افغان بشنو شماره ۴۶ - بی روی تو دل کیست چه کار آید ازو شماره ۴۷ - بوی دم عشق از نفس نی بشنو شماره ۴۸ - بشنو که نی اسرار نهان می گوید شماره ۴۹ - نی نکتهٔ عشق را زجان می گوید شماره ۵۰ - سالک چو مدام از خودی خود خیزد شماره ۵۱ - با نی گفتم تو را که فریاد زکیست شماره ۵۲ - نی گفت سر نالهٔ من آن داند شماره ۵۳ - نی بر سر آب و جویها می روید شماره ۵۴ - هر ناله که نی زپرده بیرون آرد شماره ۵۵ - ای قول تو چون زنگله در عالم فاش شماره ۵۶ - ما بر لگن عشق سواریم چو شمع شماره ۵۷ - شمعم که چو خاطرم مشوّش گردد شماره ۵۸ - شمعی که مبارز است و تمکین دارد شماره ۵۹ - شمعا هستی به سوختن ارزانی شماره ۶۰ - ای شمع هوای دلفروزی داری شماره ۶۱ - ای خواجه اگرتو نوش لبها بینی شماره ۶۲ - در هستی اگر به عمر نوحی برسی شماره ۶۳ - خواهی که برین قصّهٔ مشکل برسی شماره ۶۴ - از کار برفته چونک با کار شوی شماره ۶۵ - دوش از سر خستگی مرا خواب ربود شماره ۶۶ - جا[ئ]ت سلیمان یوم العرض قبّرةٌ شماره ۶۷ - از جهل بود زیره به کرمان بردن شماره ۶۸ - نظمی که به راستی چو وحی اش دانند شماره ۶۹ - گفتم که دلم گفت پریشان باشد شماره ۷۰ - گفتم چشمم گفت سرابی کم گیر شماره ۷۱ - گفتم که منم گفت بکن استغفار شماره ۷۲ - آهم چو شنید گفت بر من به دو جو شماره ۷۳ - بیمار تو را درد نباشد، باشد