شماره ۱ - آن راه که راه عالم عرفان است شماره ۲ - هر ذات که در تصرّف دوران است شماره ۳ - چندان که نگاه میکنم حیرانی است شماره ۴ - بنشین که اگر بسی گذر خواهی کرد شماره ۵ - بر بوی یقین درین بیابان رفتیم شماره ۶ - گر عقل مرا مصلحت اندیش آمد شماره ۷ - احوالِ جهان سخت عجیب افتادهست شماره ۸ - مائیم و نصیب جز جگر خواری نه شماره ۹ - دانی که چهایم نه بزرگیم نه خُرد شماره ۱۰ - مائیم در اوفتاده چون مرغ به دام شماره ۱۱ - از آرزوی یقین چو مینتوان زیست شماره ۱۲ - ای دل هر دم غم دگرگون میخور شماره ۱۳ - این درد چه دردیست که درمانش نیست شماره ۱۴ - حالِ دلِ باژگونه مینتوان گفت شماره ۱۵ - دل از همه عالم به کنار آمد باز شماره ۱۶ - دردا که به جز درد مرا کار نبود شماره ۱۷ - آن میخواهم که جایگاهی گیرم شماره ۱۸ - هر روز غمی به امتحانم آمد شماره ۱۹ - دردا که ز خود بیخبرم باید مرد شماره ۲۰ - زانگه که بقا روی نمودست مرا شماره ۲۱ - امروز منم ذوقِ خرد نادیده شماره ۲۲ - آگاه نیم از دل و جانم که چه بود شماره ۲۳ - چون عمر بشد زادِ رهم از «چه کنم» شماره ۲۴ - بس رنج کشم طرب نمیدانم چیست شماره ۲۵ - چون چارهٔ خویش میندانم چه کنم شماره ۲۶ - دل نیست مرا، یکی مصیبت خانهست شماره ۲۷ - سرگردانی بسوخت جانم چه کنم شماره ۲۸ - سبحان الله! بر صفتی حیرانم شماره ۲۹ - از پای در آمدم ز سرگردانی شماره ۳۰ - از دنیی فانیم جوی نیست پدید شماره ۳۱ - نه در سفرم یک دم و نی در حضرم شماره ۳۲ - چندان که بدین قصه فرو مینگرم شماره ۳۳ - امروز منم شیفتهای حیرانی شماره ۳۴ - امروز منم ز خان و از مان بیرون شماره ۳۵ - گه چون مه از آرزوی حق کاستهایم شماره ۳۶ - گر برکشم از سینهٔ پرخون آهی شماره ۳۷ - از هم نفسانم اثری نیست امروز شماره ۳۸ - دل هرچه که دید خشک لب دید همه شماره ۳۹ - چندان که مرا عقل و بصر خواهد بود شماره ۴۰ - چندان که مرا عقل به تن خواهد بود شماره ۴۱ - چون بیخبرم از آنکه تقدیرم چیست شماره ۴۲ - نی کس خبری میدهد از پیشانم شماره ۴۳ - هر لحظه تحیر به شبیخون آید شماره ۴۴ - چندان که ز هر شیوه سخن میگویم شماره ۴۵ - در بادیهٔ جهان دری بنمایید شماره ۴۶ - یک بیدل و بیرأی چو من بنمایید شماره ۴۷ - دل رفت و جگر با دل ریش آمد باز شماره ۴۸ - من زین دل بیخبر بجان آمدهام